Fantastic 80's

Έξω από το δέρμα

2009-06-26T01:55:00.000-07:00

Του πήρε 50 χρόνια, αλλά επιτέλους χθες βράδυ ο Michael Jackson δραπέτευσε από το δέρμα του που μισούσε τόσο. Έτσι, σχεδόν ξαφνικά. Άφησε πίσω το λευκό πουκάμισό του.

Χτες τη νύχτα έμεινα να παρακολουθώ στο CNN τη μουδιασμένη Αμερική και τις αντιδράσεις της. Καλώς-κακώς η παρουσία του έχει απολύτως σφραγίσει μουσικά τα ακούσματα της εφηβείας μου. Δεν νοείται δεκαετία του '80 χωρίς τον Michael Jackson. Κι έτσι στα 37 μου έπρεπε να μείνω να χαζεύω και να σκέφτομαι ως τις 3 το πρωί.

Ο Jackson ήταν όντως ένα περίεργο φαινόμενο. Δεν ήταν ποτέ όμορφος άνδρας, πολύ περισσότερο όταν άρχισε να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία, κι έτσι μπορούσε να καυχάται ότι ο περισσότερος κόσμος τον παρακολουθούσε μόνο για τη μουσική του. Μιά μουσική ιδιαίτερη, πιό πολύ μιά ερμηνεία ιδιότυπη, συνοδευόμενη από τις trademark χορευτικές κινήσεις του. Όπως και να είχε, έτρεξα κι εγώ να αγοράσω την κασέττα του Thriller που βγήκε το 1982! Ένα πολύτιμο λάφυρο. Η απόδειξη ότι υπήρξα 10 χρονών υπάρχει ακόμη μέσα σε ένα κουτί στην αποθήκη μας...

Θα ήθελα αυτό το ποστ να είναι μόνο για την μουσική του, αλλά βεβαίως δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό.

Ο Jackson βγαίνοντας από τα ψευτικά νέφη των βιντεοκλίπ του εισέβαλε στο δύσοσμο νέφος των κατηγοριών για παιδεραστία.

Ποιός ξέρει τι είδους άνθρωπος ήταν τελικά, πώς παγιδεύτηκε μέσα στα πλαστικά χειρουργεία, γιατί γύρευε να διορθώσει την παιδική του ηλικία καταστρέφοντας την παιδική ηλικία άλλων παιδιών, τι είδους σχέση είχε με τα δικά του παιδιά.

Και παραμένει απορίας άξιο, αλλά τελικά απολύτως ενδεικτικό για την εποχή μας και τον κόσμο που ζούμε, πώς ένας άνθρωπος με τόσα καταφανώς σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα κατόρθωσε τόσα πολλά πράγματα στη ζωή του. Ίσως, το κυριώτερο, να μην δικαστεί ποτέ γιά τα φρικτά που του καταμαρτυρούσαν.

Ρετιρέ -Ω ΝΑΙ!!!

2008-05-22T09:13:00.000-07:00

Αγαπημένοι μου φίλοι,

η σύγχρονη τεχνολογία ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις απαιτήσεις του φανατικού 80's οπαδού!

Με μεγάλη περηφάνεια το παρόν ιστολόγιο ανακοινώνει στους απανταχού λάτρεις του Ρετιρέ ότι πλέον τα μαγικά του επεισόδια βρίσκονται on-line!!!

Ιδού το πρώτο επεισόδιο:

και ιδού το link για όλα τα υπόλοιπα.

Απολαύστε το!

Εδώ Κέλλυ. Εδώ Κέλλυ.

2008-01-14T03:34:00.000-08:00

Καλώ Σαμπρίνα και Κρις. Σαμπρίνα και Κρις! Με ακούτεεεεε;

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε παρατήρησα ότι το Μακεδονία TV επαναπροβάλει την κλασική σειρά που στιγμάτισε τη μετάβαση από τα 70's στα 80's. Με λύπη μου βέβαια διαπίστωσα ότι ούτε η μητέρα μου ούτε ο άντρας μου ο τάχα-μου-συν-συγγραφέας-αυτού-του-μπλογκ είχαν καμιά υπομονή να ξαναδούν το σήριαλ.

Για μένα ήταν αλλιώς.

Εγώ είχα υποδυθεί επί σειρά ετών την Κέλλυ στα παιχνίδια της γειτονιάς, είχα κόκκινο κοντομάνικο μπλουζάκι με τους Άγγελους του Τσάρλυ φαρδιά-πλατιά στο στήθος, είχα αποφασίσει ότι η πάταξη του εγκλήματος ήταν ο τομέας που θα αφιέρωνα τη ζωή μου μεγαλώνοντας.

Στο μυαλό μου ήταν όλα πολύ καθαρά. Όταν μεγάλωνα, αφού τελείωνα εδώ τις σπουδές μου στην Αστυνομική Ακαδημία, θα πήγαινα για μετεκπαίδευση στην Αμερική. Θα πήγαινα στη Χαβάη, κοντά στον επιθεωρητή Μαγκάρετ που στοίχειωνε τα Σαββατόβραδά μου με τα κύματα του Ειρηνικού και τους κοκοφοίνικες. Όταν ολοκλήρωνα τις σπουδές μου θα συνέχιζα το θεάρεστο έργο μου με τις συντρόφους μου. Απολύτως λογικό.

Έχω ακόμη τον οπλισμό μου εκείνης της εποχής που με χαρά προμήθευε ο καλός μου ο μπαμπάς. Που να περίμενε ότι η κορούλα του θα του έβγαινε πιό αγόρι κι απ'τα αγόρια. Όπλα, ποδόσφαιρο και Μικρός Σερίφης ήταν οι αδυναμίες μου. Τι άλλο να ζητήσει; Γερμανικά αυτόματα, ζώνες γιά τα πιστόλια μου, χειροβομβίδες και καψούλια ήταν στα χέρια μου μόλις τα ζητούσα. Ήταν ο Charlie μου και έπαιζε το ρόλο του τέλεια.

Θυμάμαι με πολύ αγάπη τις άλλες δύο μου συνεργάτιδες, την Σαμπρίνα και την Κρις. Κορίτσια της γειτονιάς μου και συμμαθήτριες, η μία πιό όμορφη από την άλλη, έτσι τις θυμάμαι. Είμασταν αν μη τι άλλο μιά πολύ αποτελεσματική ομάδα. Τα αγγελικά μας πρόσωπα δεν πρόδιδαν με τίποτα την πολύχρονη και σκληρή μας εκπαίδευση στο καράτε, τον αδίστακτο χαρακτήρα μας όσον αφορούσε το κυνήγι των εγκληματιών, την ακλόνητη πίστη μας στο νόμο.

Ναι, είχαμε πληγωθεί πολλές φορές. Το αίμα μας πότιζε το πεζοδρόμιο, τα βογγητά μας βάραιναν την ατμόσφαιρα, όμως σφίγγαμε τα δόντια, το ένα χέρι παράλυτο από τον πόνο, το άλλο όμως ελεύθερο και οπλισμένο. Ξανασηκωνόμασταν. Ο νόμος έπρεπε να επιβληθεί.

Τα μικρότερα αδέλφια της Κρις έπεφταν πάντοτε μέσα στις καλοστημένες μας παγίδες, αναγνώριζαν την ανωτερότητά μας, μετάνιωναν πικρά γιά τα εγκλήματά τους. Dura lex, sed lex. Δεν είχε άλλο ρόλο γι'αυτούς, τι να κάνουμε;

Στο τέλος της μέρας είχαμε κάνει το καθήκον μας απέναντι στην κοινωνία, έπρεπε να φροντίσουμε τις πληγές μας και να φάμε γιατί οι μανάδες μας μας φώναζαν από ώρα.

Έλα στο φως

2007-12-28T14:41:00.000-08:00

Αγαπημένοι μας φίλοι,

εν όψει της νέας χρονιάς, και με την ελπίδα να μπούμε όλοι μας κάποτε στον ίσιο δρόμο, σας ανεβάζουμε εδώ ένα βίντεο - τραγούδι με τις συγκλονιστικές ερμηνείες - φωνές των veritable 80's πρωταγωνιστών Βάσιας Παναγοπούλου και Σταμάτη Γαρδέλη.

Αινείτε τον Κύριο, ελάτε στο φως και ο Θεός μαζί σας τέκνα μας!

Ανάστα ο Κύριος: Γιορτές τη δεκαετία του '80

2007-12-12T03:44:00.000-08:00

Πατήστε το play και φύγαμε

*******

Έπρεπε απαραιτήτως να κάνουμε Χριστούγεννα στη θεία Χρυσούλα. Οικογενειακά και άβολα, συνήθως σχολιάζαμε ηθικά ατοπήματα απόντων συγγενών δίνοντας μεγαλόκαρδα άφεση στο τέλος, κάναμε σχέδια γιά το μέλλον, τα πιό ρεαλιστικά από τα οποία χρειάστηκαν είκοσι χρόνια να πραγματοποιηθούν, και καταβροχθίζαμε τις πίτες της θείας.

Πηγαίναμε από το μεσημέρι για τα πιό μεταξύ μας και μέναμε ως το βράδυ που πλακώνανε οι φίλοι και οι γείτονες. Καταφθάναμε οικογενειακώς πλησίστιοι με δώρα των οποίων το τύλιγμα είχα επιμεληθεί αυτοπροσώπως και φυσικά απολάμβανα τα σχετικά επαινετικά σχόλια. Καλέ δεν θέλω να το ανοίξω, θα το χαλάσω, η θεία.

Θυμάμαι ότι το υπόλοιπο της ημέρας έψαχνα γωνία να κρυφτώ και να αναρωτηθώ γιά τη συστολή και τη διαστολή του χρόνου αδημονώντας να φύγουμε. Έριχνα κρυφές και φανερές ματιές στην πάντα ανοικτή τηλεόραση που ειδικά εκείνη την ημέρα θα έβαζε κάποια version του A Christmas Carol του Dickens και θα έδειχνε οπωσδήποτε το My Fair Lady με την Audrey Hepburn και τον Rex Harrison. Προς το βράδυ γκρίνιαζα, άντε ρε μαμά. Tουλάχιστον να προλάβω να δω στο σπίτι τον Gene Kelly ως Αμερικανό στο Παρίσι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε στη θεία μου, όχι συχνά γιατί δεν μέναμε κοντά και δεν είχαμε αυτοκίνητο, χάζευα τη μικρή τους βιβλιοθήκη. Στις σποραδικές λοιπόν επισκέψεις μας εκεί, σε συνέχειες, διάβασα θυμάμαι τον Ροβινσώνα Κρούσο και το Χωρίς Οικογένεια του Έκτορος Μαλό. Ναι, του Έκτορος. Δεν ήθελα να τα ζητήσω να τα διαβάσω στο σπίτι. Ήταν μιά λύση για τα Χριστουγεννιάτικα απογεύματα.

Κάπως έτσι πλέχτηκε στο μυαλό μου μιά Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση που περιλαμβάνει περιέργως πως το Βικτωριανό Λονδίνο του Dickens, το αμερικάνικο όνειρο του μιούζικαλ και τα κλασικά εφηβικά αναγνώσματα στις εκδόσεις του Μίνωα...

Η Πρωτοχρονιά ήταν εντελώς διαφορετική. Είχα κάνει τις δηλώσεις μου από νωρίς. Μετά την αλλαγή του χρόνου έχω κανονίσει να βγω. Μπα, μπα, μπα; Και αν επιτρέπετε, με ποιούς, που θα πάτε και τι ώρα θα γυρίσετε;

Η γνωστή τετράδα. Βγαίνουμε απόψε γιά ξενύχτι, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, ό,τι ήθελε προκύψει και δεν ξέρουμε και τι ώρα θα γυρίσουμε. Ή μάλλον ξέρουμε: θα γυρίσουμε το πρωί!!

Άντε καλά. Να προσέχετε.

Λακ. Πολύ λακ όμως. Γιατί το χτένισμα Κρυστλ της Δυναστείας θέλει μπόλικη. Γι'αυτό κοιτάζω σήμερα με συμπάθεια τά παιδιά στο στυλ ΕΜΟ. Όλοι εμείς που περάσαμε βρεγμένοις ποσί τη δεκαετία του '80 κάτι καταλαβαίνουμε...

Τέλος πάντων, η γνωστή θηλυκή τετράδα ξεκινούσε γιά πολλά χρόνια κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς με τα πιό μεγαλεπήβολα σχέδια. Θα του δίναμε να καταλάβει. Αυτή τη φορά θα κάναμε ένα γλέντι αξέχαστο. Βρε θα γίνει Ανάστα ο Κύριος! Αυτή τη νύχτα θα ξεπερνούσαμε τους φόβους μας και θα φλερτάραμε ασύστολα, θα ντυνόμασταν προκλητικά, θα χορεύαμε, θα χορεύαμε, θα τρώγαμε παγωτό, θα γινόμασταν κάποιες άλλες.

Δεν γινόμασταν κάποιες άλλες τελικά. Οι ίδιες μέναμε. Τρώγαμε τη μισή νύχτα να συζητάμε που θα πάμε, την άλλη μισή να αναρωτιόμαστε γιά όλα τα υπόλοιπα. Τρώγαμε όμως παγωτό, μιά παράδοση που ακόμη κρατάω, γιατί έτσι. Και γυρνούσαμε το πρωί αφού είχε ξημερώσει. Γιά να κάνουμε τους άλλους να αναρωτιούνται και να μένει και σε μας η ψευδαίσθηση της περιπέτειας.

*****

Ανάστα ο Κύριος και μαζί και το blog. Ευχαριστούμε όλους εσάς που σε όλη αυτή τη μακρά περίοδο νάρκης του δεν σταματήσατε να σχολιάζετε σε διάφορα ποστ και να κρατάτε σταθερό το ενδιαφέρον σας και μαζί τη δική μας έννοια να συνεχίσουμε ό,τι ξεκινήσαμε.

Η Ώρα της Αλήθειας

2006-11-03T13:28:00.000-08:00

Αγαπημένοι μου φίλοι,

πολλοί αναρωτιόμαστε, ιδιαιτέρως τον τελευταίο καιρό, που βρίσκεται η αλήθεια.
Η αναζήτησή της απασχόλησε από αρχαιοτάτων ετών τον άνθρωπο, αλλά επιτέλους κάπου εκεί στη δεκαετία του '80 η απάντηση βρέθηκε και δόθηκε υπεύθυνα.

Όποιος αναζητά την απάντηση αυτή ας ρίξει μιά ματιά ΕΔΩ ή ας κλικάρει το παραθυράκι κάτω.

Και μην ξεχνάτε, σας αγαπώ.

Γαβ-Γαβ 2

2006-10-09T16:40:00.000-07:00

Ένα δεύτερο ποστ που ο Non Private Life αφιερώνει στη μικρή Μάλβι που έχει κλέψει όλα τα φθινοπωρινά μύρτιλα της Αθήνας και που περιμένει στο Pero's.

Απο μικρός απο μικρός φαινόμουνα πως θα γινόμουν μάγκας
Απο μικρός φαινόμουνα
πως θα γινόμουν μάγκας
Μα τελικά απ' την μαγκιά
απέχω παρασάγκας....

Ντουετο:
-Δεν την αντεχω μαζι σου τη ζωη
θα σου φυγω παλιομπετατζη -
Τη μπετονιερα μη κατηγορας
αυτη σου δινει για να φας....

Η γυναικα πρεπει να΄χει εμπειριες
να μην εχει στον ερωτα αποριες
πρεπει να'χει, οπως λενε, περπατησει
μονο ετσι σπιτι θα κρατησει

Οταν ειμουνα μικρουλης
κ ελειπε ο θειος Ρουλης
μου'δινες φιλια στο στομα
κ εγω λερωνα το στρωμα
Θα γινει το ελα να δεις
αν μαθω πως γιναμε τρειs

Αυτος ητανε λοιπον η φιλεναδα σου
που τοσο τακτικα τηλεφωνεις?
Αυτος ηταν λοιπον η μανα σου
που αρρωστησε κ πηγες να τη δεις?
Χαιρετησε τον κυριο κ παμε
πως εφτασε το τελος μας φοβαμαι
μα εδω δεν ειναι τοπος να μιλαμε
χαιρετησε τον κυριο κ παμε

Απο λασπη κι απο χωμα
μας επλασε ο Θεος
οικοδομος, οικοδομος
θα'τανε κ αυτος

Ειναι δικο σου κ το σπιτι κ το αμαξι
σου τα χαριζω για να δεις πως ειμαι ενταξει
Εισαι το γουρι μου,
εισαι το γουρι μου
παιδι μου μελανουρι μου

Τρεις γυναικες εχω γω
ακριβα τις συντηρω
μεζονετ στην κηφισια
εχει παρει η καθε μια

Πρωτε μου ανθρωπε κ ερωτα μεγαλε
βαλε στα χειλη μου την πυρκαγια σου βαλε
Εσυ μου λες προβληματα για την πολιτικη
κ εγω για σενα χανομαι γλυκε μου εραστη

Εισαι απιθανος
εισαι ωραιος
εισαι περιπτωση
εισαι σπουδαιος
μην εισαι ομως τοσο βιαστικος
κρατησου κρατησου κρατησου
τρελλαινομαι μαζι σου
ρατησου κρατησου, μη σταματας (ε????)
κρατησου κρατησου κ ερχομαι μαζι σου αν με αγαπας

Αλλαξανε τα πραγματα
δεν ειναι οπως πρωτα τωρα
ειναι απ'εξω η μερσεντε
κ μεσα η τογιοτα

που εχω παρκαρει δε θυμαμαι
μεθυσα παναθεμα με
κυβερνησε με
κυβερνησε με
με πονας κ φχαριστιεμαι

Ταιριαζουμε σαν γαντι
στο υπογραφω γκαραντι
α ρουχα πεταξε (!)
κ ελα να πλαγιασουμε μαζι
ν'αγαπηθουμε ν'αγαπηθουμε

Γαβ-Γαβ

2006-10-09T16:13:00.000-07:00

Ένα ποστ του Non Private Life που αφιερώνει στους υποψήφιους των δημοτικών εκλογών Αθηνών και πάσης Ελλάδος και στο Θάνο Αλεξανδρή

(ειδικά για το Θάνο Αλεξανδρή, προσυπογράφω -Ιφιμέδεια)

Η τελευταία επιτυχία της Νταίζης Ντούκουνα:

Μωρό μου με απογείωσες
και ύστερα με προσγείωσες
με απαλοτρίωσες
μαζί μου ότι και αν βίωσες
το θυσίίίίίαααασεεεεες

Με έχτισες (!) με σοφάτισες (!!)
και τώρα με γκρεμίζεις
και με τα μπάζα μου αλλού
λακούβες θα γεμίζεις (δις)

Χριστίνα Γαλάνη

Από κορμί είμαι η best
Κι από προσόντα είμαι first
Μ' αυτό στους άντρες κάνω test
Για να διαλέξω.
Μπες όπως όλοι στη γραμμή
Άσε τα μα, τα μου, τα μη
Πέρνα λοιπόν τη δοκιμή
Και ίσως σε επιλέξω

Πέπη Τσεσμελή

Σκανδαλίζομαι, μονάχη μου αγγίζομαι
με μια γραβάτα σου ερεθίζομαι

Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες

Λάκης Σκουτάρης

Κάνε Γιάννη τη δουλειά σου,
κι ύστερα θα' μαι πάλι δικιά σου.

Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός,
που μες την τρέλα μου ο φτωχός,
ψάχνω για να' βρω λίγο φως

Σκοτάδι, πισσοσκόταδο,
μαύρο σκοτάδι πίσσα,
σκοτάδι είσαι σκοτεινό,
σκοτοσκοτεινιασμένο,
σκοτάδι κατασκότεινο,
και βράδυ βραδιασμένο.

Άντζελα Ρέμπη

Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,
θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες

Κώστας Καφάσης

Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο.

Έφη Θώδη

Θα κάνω ότι μου ζητήσεις,
θα κάνω ότι μου ζητήσεις.
Θέλω να ευχαριστηθείς και να με ευχαριστήσεις

Νίκος Δουλάμης

Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε

Και τέλος μια συλλογή από τα καλύτερα των δύο Εθνικών Οδών και του συνολικού επαρχιακού και αγροτικού Οδικού Δικτύου:

Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ.

Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν.

Μείνε μαζί μου έγγυος, είμαι πολύ φερέγγυος.

Σε βρίσκω πολύ κύριο, αλλά περνάω κλιμακτήριο.

Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Άγιο Γεώργιο.

Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα,
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα.

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο ή Ωδή στη σάκα

2006-10-04T10:46:00.000-07:00

Πριν δεκαπέντε μέρες περίπου ήμουν καλεσμένη σε ένα σπίτι για φαγητό. Στο σπίτι βρισκόταν και ένα αγοράκι που πήγαινε Γυμνάσιο, αν θυμάμαι καλά Δευτέρα ή Τρίτη τάξη. Εκεί που μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων (για το Μπομπ Σφουγγαράκη, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια χειρός και άλλα καυτά θέματα), μου είπε ότι πριν λίγες μέρες είχε αγοράσει καινούργια σάκα. "Μια Polo γερή, για να μου κρατήσει και μέχρι το Λύκειο".

Και με έπιασε ξαφνικά μιά απίστευτη θλίψη για το παιδάκι αυτό, γιατί οι φραγκοφονιάδες οι γονείς του του στερούν ακόμη και το δικαίωμα στο όνειρο. Ήταν ανάγκη να του πουν ότι θα κρατάει την ίδια τσάντα τα επόμενα 4 τουλάχιστον χρόνια; Έλεος. Ειδικά στις ηλικίες αυτές τα 4 χρόνια πρέπει να φαντάζουν αιώνες -ατελείωτοι αιώνες με την ίδια μονόχρωμη Polo.

Θυμήθηκα την απίστευτη χαρά που κάναμε σαν παιδιά με τα καινούργια μας σχολικά είδη, κασετίνες, τετράδια, ξύστρες, μολύβια, και κυρίως με τη σάκα! Ευτυχώς οι δικοί μου, αν και δεν μας έτρεχαν τα λεφτά από τα μπατζάκια, δεν με έκαναν να αισθάνομαι ότι κλέβω εκκλησία όταν μου αγόραζαν τα σχολικά μου και φυσικά κάποια χρονιά μπορεί να κρατούσα τη σάκα της προηγούμενης.

Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ότι όταν πήγα στο Γυμνάσιο ήθελα να μην κρατάω πιά την κλασική σάκα-φάκελο, αλλά κάτι διαφορετικό και κυρίως μοντέρνο!

Στην πρώτη Γυμνασίου είχα μια τσάντα κρεμαστή μπλε σκούρα με λευκές γραμμές σε τετραγωνικό δικτυωτό, με άσπρο χερούλι και φερμουάρ από πάνω (σαν την κόκκινη της φωτογραφίας). Πήγαινε ασορτί με τα Ζήτα Ελλάς που φορούσα την ίδια χρονιά. Διότι πρέπει να αναφέρω ότι στην αρχή κάθε χρονιάς η μαμά μου μου έπαιρνε απαραιτήτως και καινούργια αθλητικά παπούτσια!

Δυστυχώς λοιπόν, η σάκα και τα παπούτσια της χρονιάς εκείνης ήταν επιλογές της μαμάς μου, τις οποίες μίσησα την ίδια τη στιγμή της αγοράς, αλλά δεν είχα τη δύναμη να αντισταθώ και να διαλέξω. Ευτυχώς η μαμά μου το κατάλαβε και έκτοτε διάλεγα αυτά που μου άρεσαν.

Στη Δευτέρα Γυμνασίου θυμάμαι ότι φόρεσα τα ωραιότερα αθλητικά παπούτσια όλου του πλανήτη Γη: κάτι λευκά Nike με ροζ λογότυπο και λεπτομέρειες! Απίστευτα ωραία! Και μάλιστα τα φορούσα με κοντά σοσόνια με φουντίτσα στο πίσω μέρος, τα οποία, αν θυμάστε, έγιναν μόδα εκείνη την εποχή. Φόρεσα κι άλλα ωραία αθλητικά έκτοτε, αλλά σας βεβαιώ τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνα τα ροζ Nike!

Στην Τρίτη Γυμνασίου άνοιξε στον Πειραιά το κεντρικό κατάστημα Glou στη γωνία Κολοκοτρώνη και Τσαμαδού και από εκεί αγόρασα παπούτσια και τσάντα Puma! Είχα αρχίσει να ξεπερνάω τη ροζ περίοδο και πλέον κινούμουν στην γκάμα του γκρι-μαύρου. Πολύ μοντέρνες επιλογές!!

Τέλος πάντων, μη σας κουράσω περισσότερο. Οι καινούργιες τσάντες, τα καινούργια σχολικά είδη, τα καινούργια παπούτσια ήταν μια από τις χαρές που είχαμε όταν ξεκινούσε το σχολείο. Τι δηλαδή; Να χαρώ που θα κάναμε εκείνη τη χρονιά στην τάξη την Ιφιγένεια εν Ταύροις;

Όσοι από σας έχουν παιδιά, και βέβαια με την προϋπόθεση ότι δεν αντιμετωπίζετε πρόβλημα επιβίωσης (οπότε κόψτε τη σύνδεση στο Ίντερνετ), μη στερείτε από τα παιδιά σας αυτές τις χαρές. Κάντε σε κάτι άλλο οικονομία, όχι στη σάκα των παιδών....

Feast your eyes!

2006-09-18T13:15:00.000-07:00

Δώρο για τους φίλους που μπορούν να το εκτιμήσουν.

Άνοιξαν τα σχολεία!

2006-09-11T12:10:00.000-07:00

Έκθεση 1η

Πειραιάς, 20 Σεπτεμβρίου 1982

Θέμα: "Άνοιξαν τα σχολεία"

Άνοιξαν τα σχολεία! Το καλοκαίρι πέρασε, τα σχολεία ξανανοίγουν. Οι αίθουσες ανοίγουν, τα θρανία γεμίζουν πάλι με βιβλία. Και πάλι το σχολείο γεμίζει με χαρούμενες φωνές και γέλια.

Είναι αδύνατο να το πιστέψω: Το αγαπημένο μας σχολείο ξανανοίγει! Η γαλήνη του καλοκαιριού σπάει σαν γυαλί και το μάθημα ξαναρχίζει στην τάξη. Μπαίνοντας στο σχολείο συναντάς δασκάλους, δασκάλες, συμμαθητές και συμμαθήτριες. Χαιρετάς το σχολείο και νιώθεις σαν να χαιρετάς άνθρωπο. Είναι πράγματι ζωντανό το σχολείο με τα βιβλία του και τα τετράδιά του.

Το σχολείο είναι σαν μιά μικρή φωλιά. Εμείς σαν πουλάκια, μαθαίνουμε να πετάμε και να τραγουδάμε. Και λέγοντας πετάμε εννοώ ότι μαθαίνουμε να διαβάζουμε και να γράφουμε και λέγοντας τραγουδάμε εννοώ να μιλάμε ευγενικά.

Μπαίνω στο σχολείο και κοιτάω τη θέση τρίτο θρανίο μεσαία σειρά. Άθικτη καθώς είναι τη φαντάζομαι γεμάτη με βιβλία λογιών λογιών, βιβλία της ΣΤ΄ τώρα τάξης.

Το σχολείο μας δέχτηκε με την αγκαλιά του ανοικτή και η σιδερένια πύλη του άνοιξε ξανά.
Καλό μου σχολείο από σήμερα άνοιξες ξανά τη σιδερένια πόρτα σου.

Σχόλιο δασκάλου: Καλή γενικά η προσπάθειά σου. Λείπει όμως κάποιος επίλογος σχετικός... Συμφωνείς;

[Σε αυτή την έκθεση το ρήμα "ανοίγω" (και τα παράγωγά του) αναφέρεται 8 φορές, η λέξη "σχολείο" 11 φορές!]

Τιραμισού

2006-09-08T05:28:00.000-07:00

Μετά την "Αλλαγή" του '81 -σε λίγο καιρό θα συμπληρώσουμε 25 χρόνια έτσι παρεμπιπτόντως- αισθανόμουν ότι όλοι θέλαμε να είμαστε πιό μοντέρνοι, πιό τολμηροί και βαθμηδόν -ειδικά μετά την ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ.- πιό Ευρωπαίοι βρε αδελφέ.

Συνηθίζονταν άλλωστε βαθμηδόν τα ιδιωτικά ταξίδια στην Ευρώπη. Δεν χρειαζόταν να είσαι πολυεκατομυριούχος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας για να "πεταχτείς" να κάνεις τα ψώνια σου μέχρι το Λονδίνο (βλ. σχετικό επεισόδιο Ρετιρέ, μην τα ξαναλέμε).

Άρχισε να πεθαίνουν πιά η Ελβιέλα και τα φρικαλέα Ζήτα Ελλάς. Είχε έρθει ο καιρός για Nike, Puma και -το σπουδαιότερο- Asics Tiger (άλλωστε ακούγαμε την ίδια εποχή και το the Eye of the Tiger). Τέρμα τα γιακαδάκια και οι φούστες πλισέ. Είχε έρθει η ώρα των baggy παντελονιών, της μπλούζας με μανίκι-νυχτερίδα. Είχε έρθει η Ώρα του Λαμέ. Αμέ.

Στο πλαίσιο της νέας πολιτιστικής πραγματικότητας εντάχθηκε στη ζωή μας και το Τιραμισού.

Το τι Τιραμισού φάγαμε εκείνα τα χρόνια δε λέγεται!

Πήγαινες επίσκεψη και ήθελες να εντυπωσιάσεις; Βέβαιη η επιτυχία σου στον κοινωνικό κύκλο αν εμφανιζόσουν με τούρτα Τιραμισού!

Είχες γιορτή και ήθελες να κάνεις το κομμάτι στους καλεσμένους σου; Σέρβιρες από ένα κομμάτι Τιραμισού!

Ήσουν σνομπ αλλά γλυκατζής; Έτρωγες το Τιραμισού σου με ύφος ειδήμονα -Α, μα εσύ το ήξερες ήδη από τα ταξίδια σου στην Ιταλία...πφφφ.

Δεν ήταν μόνον ένα δημοφιλέστατο και εύγευστο γλυκό. Ήταν και κάτι παρά πάνω: μια πολύ ωραία ευκαιρία να ξεκινήσεις συζήτηση και να φανείς πνευματώδης. "Ξέρετε τι σημαίνει Τιραμισού; Ααααα, μα στα Ιταλικά σημαίνει "Σήκωσέ με". Μισόγελα στο σαλονάκι της θείας.

Νέοι, γέροι και παιδιά ανεξαιρέτως γνώρισαν και λάτρεψαν το.. ναι το Τιραμισού. Το φάγαμε μέχρι που το αηδιάσαμε.

Ειλικρινά τώρα. Σκεφτείτε. Πόσο καιρό έχετε να φάτε Τιραμισού;

[Στο ποστ αυτό η λέξη Τιραμισού γράφτηκε συνολικά 10 φορές (μαζί με τον τίτλο και αυτή την παρένθεση)]

Πεταλούδα στο στομάχι

2006-09-07T14:17:00.000-07:00

Τώρα που πλησιάζει ο καιρός να ανοίξουν πάλι τα σχολεία η μνήμη μου κάνει ξαφνικές επιθέσεις με περιστατικά και αγωνίες της αρχαίας δεκαετίας του '80 εκεί που δεν το περιμένω.

Πάντοτε αυτές τις μέρες γυρνάει στο μυαλό μου το άγχος περί εθισμού στις ναρκωτικές ουσίες που σας έχω περιγράψει εδώ .

Είχα όμως και ένα ακόμη ιδιότυπο άγχος: ότι θα εμφανιστώ πρώτη μέρα στο σχολείο και για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν θα μου μιλάει κανείς. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου και ακόμη πιό άγνωσται αι στροφαί που παίρνει το ανθρώπινο μυαλό. Εγώ είχα πείσει τον εαυτό μου ότι θα εμφανιστώ στο προαύλιο και δεν θα μου μιλήσει κανείς, θα αδιαφορήσουν όλοι, θα είναι εχθρικοί, κλπ.

Άλλο άγχος που είχα ήταν τι θα γίνει με το απουσιολόγιο. Εκτός από τις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, όλες τις άλλες ήμουν η απουσιολόγος. Δεν ήθελα όμως να είμαι. Μεταξύ άλλων, γιατί δεν αισθανόμουν ποτέ άνετα να ξεχωρίζω. Και φυσικά γιατί δεν ήθελα να βάζω απουσίες στους συμμαθητές μου. Κάποια στιγμή η κατάσταση μου έγινε τόσο δυσάρεστη που παραιτήθηκα από απουσιολόγος και δεν πήγαινα να παραλάβω και τα βραβεία επιδόσεων. Κόμπλα σου λέω άλλο πράγμα.

Και φυσικά άγχος για τα καινούργια μαθήματα, άγχος μην τυχόν και μας χωρίσουν με την κολλητή μου και δεν κάτσουμε μαζί, άγχος εδώ, εκεί και παραπέρα.

Θυμάμαι που έλεγαν κάποιοι τότε ότι θα τα νοσταλγήσουμε τα χρόνια του σχολείου και θα θέλουμε να ξαναγυρίσουμε στα θρανία.
Εγώ δεν το θέλησα ποτέ.

Ο θάνατος του καλοκαιριού

2006-08-31T03:41:00.000-07:00

Αγαπητοί μου φίλοι,

η ανάρτηση ποστ σε αυτό το μπλογκ έχει αρχίσει και πάει κατά διαόλου.

Αναλάβατε λοιπόν τις ευθύνες σας, κι ελάτε να το σώσετε!

Σηκώστε τα μανίκια, ανοίξτε τις καινούργιες κασετίνες και βγάλτε από μέσα ένα φρεσκοξυσμένο μολύβι Μπομπ Σφουγγαράκη, Μπάρμπι, Spiderman, ή ό,τι άλλο πήρατε τέλος πάντων για την καινούργια χρονιά.

Σας δίνω το χειρότερο θέμα έκθεσης όλων των εποχών: αθλιοεπίκαιρο και συνάμα θανατηφόρο: ναι, γιατί τα αρχαία εκείνα χρόνια -ίσως και σήμερα δεν ξέρω- σήμαινε το τέλος του καλοκαιριού.

ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Αντί να γράψω μόνη μου το ποστ αυτό, σκέφτηκα να σας καλέσω να το γράψουμε μαζί. Οι απαντήσεις σας θα ανέβουν εδώ.

Μόνος περιορισμός: να σχετίζεται με οιοδήποτε τρόπο (κατά προτίμηση στενό, δηλ. όχι μια απλή αναφορά) με τη δεκαετία του '80.

Δεν σας αφήνω καθόλου χρόνο. Μόνο μέχρι αύριο.

Μη διαμαρτύρεστε. Κάποτε είχατε μόνο μία ώρα, άντε δύο να γράψετε όλα τα συναρπαστικά του καλοκαιριού στη ριγέ κόλλα του Τετραδίου Έκθεσης.

Απαντήσεις λαμβάνω στο email του profile μου, ήτοι: cerameia-(at)-yahoo.com.

Άντε να σας δω.

UPDATE: Άντε θα μεγαλώσω το deadline.... Γράφτε!

Σφίξαν οι ζέστες...

2006-08-22T02:34:00.000-07:00

Μόνο εγώ βλέπω την ομοιότητα;

Στις λέξεις φωτιά

2006-07-15T14:21:00.000-07:00

Την Μαρίκα Νίνου την άκουσα για πρώτη φορά το 1981-1982, περίπου στα δέκα μου. Ο πατέρας μου είχε αγοράσει μια κασέτα με επιτυχίες της από κάποιον πάγκο της Ομόνοιας και την ακούγαμε στο άσπρο Yugo κατά τις πρωινές κυριακάτικες αυτοκινητάδες μας στη Νέα Ιωνία και τη Νέα Φιλαδέλφεια. Θυμάμαι μου έλεγε ότι η Νίνου υπήρξε η μεγαλύτερη τραγουδίστρια, ωστόσο εμένα τότε δεν με συνάρπαζε. Από εκείνες τις ακροάσεις μού έχει μείνει μια απροσδιόριστη αίσθηση ότι τραγουδούσε κυρίως ελαφρά τραγούδια, είδος που ποτέ δεν μου άρεσε. Την Νίνου ουσιαστικά την ανακάλυψα περίπου δέκα χρόνια αργότερα.

Υπήρξε μάλλον η τελευταία μιας μακράς χορείας τραγουδιστριών του ρεμπέτικου, στην οποία συγκαταλέγονται η Ρόζα Εσκενάζυ, η Βούλα Παπαγκίκα, η Στέλλα Χασκίλ, η Ρίτα Αμπατζή, η Σοφία Καρίβαλη, η Ιωάννα Γεωργακοπούλου, η Σωτηρία Μπέλλου κ.ά., σφραγίζοντας με λαμπρό τρόπο την πτώση του. Τραγουδώντας κυρίως τα χρόνια της μετάλλαξής του σε αρχοντορεμπέτικο-λαϊκό, δεν πρόλαβε την "χρυσή" του εποχή. Ωστόσο ό,τι τραγούδησε, το τραγούδησε ανεπανάληπτα, και έδωσε βαρύτητα σε τραγούδια με εμφανείς στιχουργικές αδυναμίες. Αναφέρω χαρακτηριστικά το "Έλα όπως είσαι", τραγούδι που η Νίνου μεταμορφώνει με την ενέργεια της φωνής της. Ειδικά στην εκτέλεση που -παραλλάσσοντας τους στίχους "Η νύχτα είναι δική μας και πρέπει να γλεντήσουμε με όλη την ψυχή μας"- εκείνη τραγουδά "πρέπει να πενθήσουμε με όλη την ψυχή μας", σου δίνει την αίσθηση ότι τραγουδάει με τη δύναμη που χαρίζει κάποιες φορές η απόλυτη απελπισία, σαν να γελάει κοιτώντας στα ίσια το τραγικό. Αυτή την εντύπωση μου έδωσε και όταν την είδα σε κάποια παλιά ελληνική ταινία να τραγουδάει στου Τζίμη του Χοντρού.

Η Νίνου έβρισκε μέσα σε στίχους αδιάφορους ή και ατυχείς, κάποιες φράσεις ή και λέξεις ακόμη, τις οποίες φόρτιζε τόσο έντονα συναισθηματικά που αποκτούσαν την αρχική τους, πραγματική, βαρύτητα (για παράδειγμα, ο τρόπος που τραγουδά στη"Ζαϊρα", "Μ' άναψες φωτιά, δεν αντέχω πια"). Ακόμη και στις περιπτώσεις που κάνει δεύτερη φωνή, κατορθώνει να χαρακτηρίζει το τραγούδι. Για παράδειγμα στο "Αντιλαλούνε τα βουνά", τραγουδά αξέχαστα: "Μουγκρίζω απ' τις λαβωματιές και απ' τις δικές σου μαχαιριές". Ασφαλώς έχει πει και πολύ μεγάλα τραγούδια ["Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα", "Γεννήθηκα για να πονώ" κ.ά.] και έχει κάνει μεγάλα με τη ζωοδότρα φωνή της πολύ περισσότερα. Κατά τη γνώμη μου η Νίνου υπήρξε η μεγαλύτερη λαϊκή τραγουδίστρια, εκείνη που έβαζε στις λέξεις φωτιά.

Τρίχες!

2006-07-13T13:15:00.000-07:00

Η περμανάντ υπήρξε μια βασική hairstyle επιλογή της δεκαετίας του '80.

Αν ήσουν γυναίκα και ήθελες να είσαι στη μόδα υπήρχαν τρεις βασικές επιλογές:
1. το μαλλί με φράντζες και πλάγια "πτερύγια" (αλα Κρυστλ, Αμάντα κλπ. της Δυναστείας)
2. το μαλλί-χαίτη (αλά Duran-Duran)
και
3. -πολύ συνηθέστερη- η περμανάντ! Κάηκε πολύ μαλλί στη δεκαετία του '80!

Η κάτωθι υπογεγραμμένη είχα σχεδόν πάντοτε μακρύ εντελώς ίσιο μαλλί και συνήθως ως παιδίσκη τα εχτένιζα εις την κλασικήν αλογοουράν. Εκεί όμως προς το Γυμνάσιο, λίγο για να είμαι κι εγώ στη μόδα, λίγο για να τη σπάσω του μπαμπά μου που δεν ήθελε να πειράξω τα ρομαντικά μακριά μου μαλλάκια (τύπου Γενοβέφα), αποφάσισα να κάνω κι εγώ περμανάντ.

Φευ, η μαμά μου με πήρε από το χέρι και με πήγε σε υπόπτου αισθητικής συνοικιακό κομμωτήριο. Έκατσα η καλή σου στην καρέκλα, τύλιγε, τύλιγε, τύλιγε η κυρία το ατελείωτο πυκνό και μακρύ μαλλί στα μπιγκουτί και μετά ... τίποτα. Είχε βάλει πάνω ένα βρωμερό φάρμακο και περιμέναμε να δράσει. Περιμέναμε, περιμέναμε, περιμέναμε. Κάποια στιγμή, όταν η κυρία έβγαλε τα μπιγκουτί αρχίσαμε να μετράμε νεκρούς και τραυματίες: η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική!

Θυμάστε το μαλλί των Jackson-5;
Όχι; Ε, δείτε τη φωτογραφία ...

Μήπως το μαλλί του Θέμη Αδαμαντίδη στο Βασικά Καλησπέρα σας όταν τραγουδάει "Πονάμε όσοι αγαπάμε";
Ναι, ε;

Ε, ένα τέτοιο πράγμα φανταστείτε! Μιλάμε για πολύ φουντωτή αφάνα.
Δεν είχα μούτρα να εμφανιστώ στο σχολείο. Είχα καταστρέψει το γυμνασιακό μου image για πάντα...

Φωτογραφίες από την περίοδο εκείνη υπάρχουν ελάχιστες. Για την ακρίβεια μόνο μία που δεν μπορούσα να μην αφήσω να τραβηχτεί. Στα βαφτίσια του αδελφού μου...

Τα χρόνια πέρασαν. Το τραύμα έμεινε. Περμανάντ δεν ξαναέκανα ποτέ.

Έντεκα Αντικείμενα Που Βλέπω Αυτή Τη Στιγμή Γύρω μου

2006-07-05T00:18:00.000-07:00

αφιερωμένο εξαιρετικά στον αγαπημένο μου Έντεκα

1. Shelly -η μικρή ξαδέλφη της Barbie -στην ανωτέρω φωτό και σποράδην στο άλλο μου blog ως αγαπημένη persona.

2. Δύο καλειδοσκόπια

3. Κούκλα με κόκκινο φόρεμα και ξανθές μπούκλες -πιστεύω ότι είναι ντυμένη μυστική βοηθός Άη Βασίλη ή κάτι τέτοιο.

4. Γαλάζιους βώλους

5. Κηρομπογιές + ξυλομπογιές

6. Δύο μεταλλικά τρενάκια με τον 'Άη Βασίλη μέσα!

7. Αρκουδάκι κοάλα -δώρο φίλης από την Αυστραλία.

8. Στοίβες παιδικά βιβλία -αγορασμένα σχεδόν όλα μετά τα 30 μου (φαίνεται αυτό είναι που λένε η κρίση των 30...)

9. Τεράστιο στρογγυλό πολύχρωμο γλειφιτζούρι -μάλλον τρώγεται, αλλά το έχω για το βλέπω. Είναι πολύ funky!

10. Μαύρη υφασμάτινη τσάντα με στάμπα Love is... when one kiss is never enough και το γνωστό ζευγαράκι να φιλιέται!

11. Μολύβι με κάλυμμα γόμας σε μορφή Στρούμφ!

Ποιός φοβάται το Φαταούλα;

2006-07-02T12:41:00.000-07:00

Ο καλός μου Μάρκος θυμήθηκε απόψε τον κουμπαρά Φαταούλα, ένα cult αντικείμενο των 80s.

Είχε κόκκινη βάση και από πάνω ένα δεύτερο κομμάτι μπεζ χρώματος -σαν χρηματοκιβώτιο- από το οποίο έβγαινε ένα χέρι και μάζευε τα νομίσματα που του έβαζες στην υποδοχή.

Ούτε ο Μάρκος ούτε εγώ είχαμε ποτέ τέτοιο κουμπαρά. Εμένα μάλιστα με φόβιζε και με ανατρίχιαζε έτσι που έβγαζε απότομα το χέρι. Ακουγόταν μάλιστα κι ένας χαρακτηριστικός συρριστικός ήχος...

Τέλος πάντων, ο Φαταούλας για μια συγκεκριμένη περίοδο υπήρξε πολύ δημοφιλές δώρο για πάρτυ.

Επ' ευκαρία ας θυμηθούμε λίγο τα αποτυχημένα δώρα που μας ψώνιζαν οι μαμάδες μας και πηγαίναμε στους φίλους μας όταν έκαναν πάρτυ.

Εγώ προσωπικά πήγαινα κλασικά στυλό Parker και επίσης λογοτεχνικά βιβλία, τα οποία δεν διάλεγα, ούτε θυμάμαι καθόλου τίτλους ή κάτι ιδιαίτερο. Το λογοτεχνικό βιβλίο, το λεγόμενο "εξωσχολικό" ήταν το χειρότερο δώρο για έναν φίλο, αλλά υποτίθεται το ενδεδειγμένο και αυτό που αποσπούσε την έγκριση της μητέρας του φίλου. Βέβαια ο ίδιος ο φίλος έδειχνε εύγλωτα την απογοήτευσή του με τη σχετική γκριμάτσα...

Ο Μάρκος -που έχει μακράν πολύ καλύτερη μνήμη από μένα- θυμάται ότι πολύ συνηθισμένα δώρα για πάρτυ ήταν ο Κύβος του Ρούμπικ, το Γιο-γιό, τα γύψινα βαρόμετρα πασπαλισμένα με χρυσόσκονη που άλλαζε χρώμα ανάλογα με τον καιρό.

Επίσης θυμάται τους κάκτους καθώς και τα μπλοκ αλληλογραφίας καταλληλότατα δώρα για κοπέλες.

Σειρά σας τώρα...

Η "σωστή συμπεριφορά"

2006-06-26T10:32:00.000-07:00

Έκθεση 13η
Πειραιάς, 14 Φεβρουαρίου 1983

Θέμα: "Τι να κάνουμε τις πολλές γνώσεις αν δε μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε σωστά, επειδή μας λείπει ο καλός χαρακτήρας και η σωστή συμπεριφορά."

Αφιερωμένο από ένα αφελές ενδεκάχρονο όπου δει...

Είναι πρωί. Έχει ξημερώσει από πολύ νωρίς, και οι αχτίνες του ήλιου -που είναι πολύ θαμπός λόγω του νέφους- έχουν αγκαλιάσει την μικρή μας πόλη. Περπατώ με τη μητέρα μου. Πηγαίνουμε στα γύρω μαγαζιά και αγοράζουμε τα απαραίτητα τρόφιμα.

Όμως έξω από ένα παντοπωλείο γίνεται μεγάλη φασαρία. Κάποιοι μαλώνουν. Πλησιάζουμε. Ένας ευέξαπτος κύριος με πολύν κακό χαρακτήρα -όπως φαίνεται- μαλώνει με τον παντοπώλη.
- Τα τρόφιμα που πουλάτε, λέει ο κύριος, είναι άχρηστα. Δεν μπορείτε να τα πουλάτε στο κοινό.
- Κύριε, φώναξε ο παντοπώλης, πώς μπορείτε και δυσφημείτε τα τρόφιμα που πουλώ;

Ο κύριος συνέχισε να βρίζει με ακόμα θρασύτατες διαλέκτους [sic] τον φτωχό παντοπώλη. Προχωρήσαμε. Θυμήθηκα τον κύριο αυτόν. Τον είχα δει να βγαίνει από ένα δικαστήριο. Αυτός ο άπρεπος χαρακτήρας του και η κακή του συμπεριφορά, είχαν κάνει όλους τους γείτονες να σαστίσουν.

Αν και είχε πολλές γνώσεις δεν μπορούσε να τις αξιοποιήσει.Είχε δείξει τον πραγματικό του εαυτό και τη συμπεριφορά του. Πριν ήταν υπόδειγμα χαρακτήρα, αξιοπρέπειας, συμπεριφοράς. Όλοι οι γείτονες μιλούσαν γι'αυτόν. Νομίζω ότι θα'πρεπε να ντρέπεται γι'αυτή του τη συμπεριφορά.

- Βλέπεις, μου είπε η μητέρα μου, βλέπεις τη συμπεριφορά αυτού του κυρίου;
- Ναι, απάντησα με λίγη νωχέλεια, αλλά τι σημασία έχει;
- Κάθησε να σου εξηγήσω: είδες ότι ο κύριος αυτός διέθετε πολλές γνώσεις. Τι να τις κάνει όμως αφού δεν μπορεί να τις αξιοποιήσει, αφού έχει έλειψη καλού χαρακτήρα και κατάλληλης συμπεριφοράς;

Ρεμπέτικο

2006-06-20T11:27:00.000-07:00

Στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού στις αρχές των 80'ς, θυμάμαι το μεγάλο σουξέ των επανεκτελέσεων ρεμπέτικων από την Γλυκερία, την Αθηναϊκή Κομπανία κτλ. Μαζί με την πολύ αγαπημένη τότε σειρά "Το Μινόρε της Αυγής" αποτέλεσαν την πρώτη μου επαφή με το είδος, σε μια παραλλαγμένη ασφαλώς μορφή.
Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας επρόκειτο να τα γνωρίσω στις αυθεντικές τους εκτελέσεις από τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη, τον Γιώργο Κάβουρα, την Σωτηρία Μπέλλου, την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, την Μαρίκα Νίνου, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου κ.ά.
Έκτοτε με συνοδεύουν σχεδόν πάντοτε στις νυχτερινές καταδύσεις μου στο οινόπνευμα.

Το πάθημα ας γίνει μάθημα

2006-06-19T13:45:00.000-07:00

(Σκηνή απο την ταινία των Stan Laurel και Oliver Hardy, Their First Mistake, 1932)

Έκθεση 19η

Πειραιάς, 4 Απριλίου 1983

Θέμα: "Το πάθημα ας μας γίνει τουλάχιστον μάθημα"

Όλοι στη ζωή μας κάνουμε λάθη. Λάθη μεγάλα, λάθη μικρά. Πρέπει όμως τα λάθη μας αυτά να μας συνετίζουν και να μας προβληματίζουν.
Λάθη κάνουν οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Στό δρόμο, στο σχολείο και αλλού.
Στο δρόμο, ο μπακάλης κάνει το λογαριασμό της κυρίας. Λάθος το αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα ξανακάνει λάθος.
Ένας χρηματιστής κάνει λάθος στον τόκο. Την άλλη εβδομάδα το ξανακάνει.
Αυτά τα λάθη ίσως είναι λίγο ασήμαντα, υπάρχουν όμως σπουδαιότερα και αξιοπρόσεκτα λάθη.
Ένα παιδί δίνει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Το παραμικρό λάθος μπορεί να του μειώσει τους βαθμούς.
Μιά εκτόξευση ενός διαστημικού λεωφορείου. Το παραμικρό λάθος αφήνει τους αστροναύτες ανελέητους [sic] στο διάστημα.
Μια δύσκολη εγχείρηση ενός ασθενή του θαλάμου της εντατικής παρακολούθησης. Το ελάχιστο λάθος στοιχίζει τη ζωή στον άτυχο ασθενή.
Γι'αυτό καθένας πρέπει να κάνει σωστά τη δουλειά του και να προσέχει κάθε λάθος της. (συμπλήρωση από το δάσκαλο: "πριν είναι πολύ αργά")

Παροιμίες σχετικές είναι: Του φρονίμου το παιδί πριν πεινάσει μαγειρεύει, Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.
Όλες οι παροιμίες του λαού μας είναι φωτεινό παράδειγμα στο χειροπιαστό σκοτάδι της κοινωνίας.

Ο καλός χριστιανός

2006-06-19T10:18:00.000-07:00

Θέμα: "Πότε κατά τη γνώμη σας ένας άνθρωπος είναι καλός ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;"

Κατά τη γνώμη μου ένας άνθρωπος είναι καλός χριστιανός όταν:

Τηρεί το λόγο του Θεού και κάνει καλές πράξεις όχι για να επιδειχτεί στους άλλους αλλά γιά να βοηθήσει τον πλησίον του αν εκείνη τη στιγμή κινδυνεύει ή βρίσκεται σε κάποια κρίσιμη κατάσταση της ζωής του.

Επίσης είναι καλός χριστιανός όχι όταν αποφεύγει τα θρησκευτικά του καθήκοντα μα όταν συχνάζει στους ιερούς τόπους (ναούς) μαζικής αγάπης προς το Θεό.

Και κατά τη γνώμη μου αν κάποιος τηρεί τα παραπάνω δεν θα υπάρξει πόλεμος μεταξύ των λαών μα θα βασιλεύει η ειρήνη, η αγάπη και η ασφάλεια.

Τα σχολεία ξανανοίγουν!

2006-06-18T12:10:00.000-07:00

Έκθεση 8η

Πειραιάς, 6 Δεκεμβρίου 1982

Θέμα: "Το σχολείο μου"

Το σχολείο μου βρίσκεται στην οδό Ζέας 81. Περιλαμβάνει έξι αίθουσες οι οποίες πλημμυρίζουν από παιδιά που το αγαπούν.

Ένα από αυτά τα παιδιά είμαι και εγώ και αγαπώ το σχολείο μου. Είναι ένα αγαπητό κτίριο που βρίσκεται λες ανάμεσα από θηρία εννοώντας -ποιές άλλες- τις πολυκατοικίες που βρίσκονται γύρω του.

Είναι ένα μονόροφο κτίριο γεμάτο γνώση. Είναι το πιό σοφό κτίριο στη γειτονιά μου.

Το κτίριο αυτό περιλαμβάνει και τη δική μου αίθουσα. Εκεί βρίσκονται τόσα πράγματα που μας συντροφεύουν στο μάθημά μας. Είναι πρώτα ο πίνακας πράσινος με τα άσπρα του γράμματα, η μικρή βιβλιοθήκη με τα όργανα της χημείας και της γεωμετρίας και πάνω απ'όλα το θρανίο όπου γράφομε.

Τα παιδιά της τάξης μου αποτελούν την έκτη τάξη που έχει τα πρωτεία ανάμεσα σ'όλες τις τάξεις.

Από εδώ πέρασαν παιδιά που βρίσκονται τώρα στο Πανεπιστήμιο και στις Ανώτερες Σχολές.

Το σχολείο αποτελεί την πρώτη έδρα του παιδιού και όλοι το σέβονται και το αγαπούν. Βέβαια υπάρχουν και μερικοί που καταστρέφουν τα διάφορα έπιπλά του, μα κατά βάθος το αγαπούν κι αυτοί.

Το σχολείο είναι ένα πνευματικό κέντρο που συγκεντρώνει τόσα παιδιά κάθε μέρα για να απολαύσουν τη χαρά της γνώσης.

Μετά από σένα το χάος

2006-06-08T13:14:00.000-07:00

Δεν θα γράψω πολλά για το θρύλο του Γιάννη Φλωρινιώτη... Έχουν μιλήσει άλλοι αξιότεροι από μένα.

Ήθελα μόνο να του πω κι από εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί είναι αυτό που είναι: ένας άνθρωπος γεμάτος κέφι και φαντασία, ένας αληθινός showman, ένας καλλίφωνος πρίγκιπας της νύχτας με τραγούδια γεμάτα αγάπη, τρυφερότητα, απόλυτο έρωτα, αλλά και φιλοσοφική διάθεση...Ναι, αγαπητοί μου αναγνώστες, φιλοσοφική διάθεση.

Το πιό αγαπημένο μου τραγούδι του είναι το Χάος που οι στίχοι του αποτελούν θα έλεγα μια προσωκρατικής λιτότητας προσέγγιση στην ψυχολογία του Νεοέλληνα:

Μεγάλε,
είσαι ο πρώτος Μεγάλε (Μεγάλε),
μετά από σένα το Χάος (Μεγάλε),
μετά το Χάος πάλι εσύ...

Σεβαστέ μου κύριε Φλωρινιώτη,
επιτρέψτε μου να σας απευθύνω το ίδιο αυτό τραγούδι
Μετά από εσάς το Χάος, μετά το Χάος πάλι εσείς!

Και κάτι τελευταίο -διότι από αυτό το μετερίζι έχω πάρει απόφαση να εξομολογούμαι τα πάντα. Το πιό τρελλό μου όνειρο είναι να χορέψω στο μπαλέτο του μεγάλου κυρίου Γιάννη Φλωρινιώτη. Το ξέρω ότι είναι απολύτως απραγματοποίητο, αλλά δεν μπορεί κανείς να πάψει να ονειρεύεται, έτσι δεν είναι;

(Συμβιβάζομαι και με τρίτο ρόλο σε επανέκδοση της εκπληκτικής του ταινίας "Το Κορίτσι του Μπαρ".)

Αμαρτία εξομολογηθείσα ουκ έστιν αμαρτία;;;

2006-05-30T09:08:00.000-07:00

Έχω καιρό να σας γράψω και έχετε δίκιο να παραπονείστε καλοί μου φίλοι.
Το σημερινό ποστ είναι ένα κονσέρτο για παράφωνο συνθεσάιζερ, σε τρία μέρη: Allegro, Allegro ma non tanto και Allegro assai.

ALLEGRO

Στο εναρκτήριο ποστ - μανιφέστο αυτού του μπλογκ, δώσαμε το στίγμα μας. Η πρώτη πρόταση που γράφτηκε ποτέ εδώ ήταν η εξής:

"Χόρεψες τα "Παπάκια" αλλά δεν το έχεις εξομολογηθεί ούτε στον πνευματικό σου;"

Ήρθε λοιπόν η ώρα να θέσουμε τον τύπον επί τον ήλον και να εξομολογήθουμε τα ανομολόγητα...

Φίλτατοι αναγνώστες γυρίζει και ξαναγυρίζει στη μνήμη μου μια ανάμνηση, την οποία παρά την καταπληκτική δύναμη απώθησης που διαθέτω- δεν μπόρεσα να καταπνίξω.

Είμαι στο σπίτι της θείας μου,
είναι Χριστούγεννα, βραδάκι,
οι επισκέπτες μαζεμένοι στο σαλόνι,
το δέντρο στολισμένο, φωτάκια...
κάποιος βάζει στο πικάπ ένα δίσκο...
Al Bano & Romina Power, Felicita και..
τον ήχο σκίζουν τα σιχαμερά παπάκια!!!
Οι γονείς χειροκροτούν,
όλα τα παιδάκια να χορέψουν τα παπάκιαααα
τα παπάκιαααα,
τα παπάκιαααα

και χορεύω κι εγώ
και ξεφτιλίζομαι κι εγώ
και το ξέρω ότι ζω ένα δράμα
ότι θα μεγαλώσω και δεν θα ξεχάσω
ότι θα θυμάμαι
αλλά δεν έχω τη δύναμη να σταματήσω
τα παπάκια είναι πιό δυνατά από μένα (και πιό πολλά)
οι φωνές, ο χορός νικούν.
ΤΕΛΟΣ.

Παρασύρθηκα αγαπημένοι μου φίλοι, αλλά η ανάμνηση είναι τόσο μα τόσο οδυνηρή.
ΤΑ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ γιατί δεν μπόρεσα να τους αντισταθώ, με νίκησαν. Και είναι πιθανόν ότι και τώρα να τα άκουγα πάλι θα τα χόρευα, αδύναμη, έρμαιο των ορέξεων τους...

ALLEGRO MA NON TANTO

Είναι παρατηρημένο ότι κάθε τόσα λίγα χρόνια σκάει μια μεγάλη soft εκνευριστικά κολλητική επιτυχία που μας τινάζει τα μυαλά στον αέρα, την ακούμε παντού και -το κυριώτερο- συνοδεύεται από σχετικά χορευτικά βήματα. Τα παπάκια είναι η πρώτη σχετική περίπτωση που θυμάμαι, αλλά φυσικά όχι η μοναδική.

Η επόμενη σχετική επιτυχία που θυμάμαι είναι το απαίσιο Lambada. Και εννοώ να σας βεβαιώσω φίλτατοι ότι εκεί τουλάχιστον αντιστάθηκα. Ήμουν βλέπετε και στην εφηβεία, είχα τις αντιστάσεις μου (just say no to Lambada). Το μίσησα το Lambada, τις φούστες, το χορό, τα κουνήματα του κώλου και όλη την σχετική κωλτούρα. Απ'ότι θυμάμαι γυρίστηκε και σχετική ταινία Lambada, the Forbidden Dance και δε συμμαζεύεται...

Παρόμοιο πρόσφατο φαινόμενο που θυμάμαι είναι το Asereje με τις Las Ketchup. Αυτό παραδόξως δεν με επηρρέασε ιδιαίτερα. Μεγάλωσα και ανέπτυξα ανοσία φαίνεται.

ALLEGRO ASSAI

Mια και χρησιμοποιώ το κομμάτι αυτό για ψυχοθεραπεία από εκνευριστικές μουσικές θα ήθελα φίλοι μου, πριν σας δώσω το λόγο για να μου κάνετε και εσείς ανάλογες εξομολογήσεις, να καταθέσω εδώ δύο ακόμη τραγούδια που όταν τα ακούω βγάζω φλύκταινες, άφθες και εφηβική ακμή:

Λεωνίδας Βελής: Με το στόμα γεμάτο φιλιά
Χρήστου Νικολόπουλου: Ψίθυροι καρδιάς.

Μα το πόσο με εκνευρίζουν δε λέγεται!

Αχ, ξαλάφρωσα λιγάκι που τα είπα...

Η σειρά σας τώρα.

(Υπόκλιση)

Στο Ρετιρέ των Αναμνήσεων

2006-05-19T12:58:00.000-07:00

Αφιερωμένο στον αδελφό μου Μ. και τον φίλο cobden

Καλοκαίριασε. Άρχισαν οι ζέστες. Όμως στο Ρετιρέ είναι δροσερά. Γιατί τα αστεία του Γιάννη Δαλιανίδη είναι πάντοτε κρύα.

Όπως μας πληροφόρησε ο φίλος του blog cobden, ξεκίνησε και φέτος ο μαραθώνιος καθημερινής προβολής της πολυαγαπημένης μας σειράς ΡΕΤΙΡΕ. Το Mega Channel, αφού μας δημιούργησε την εξάρτηση, φροντίζει κάθε χρόνο να μας ξεχαρμανιάζει. Δυστυχώς όμως είναι η ώρα δύσκολη, της προβολής η ώρα. Και ο μόνος τρόπος για να δει κανείς τη σειρά είναι να απολυθεί!

Για τους μυημένους δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Για τους μη μυημένους δυό λόγια για την υπόθεση και τα πρόσωπα που συνθέτουν αυτό το απίθανο κολάζ χαρακτήρων της Δαλιανίδειας μυθολογίας.

Καταρχάς το Ρετιρέ εντάσσεται στη μακρά σειρά των σήριαλς του Δαλιανίδη (Μικρομεσαίοι, Τα Καθημερινά, Τα Λιονταράκια, Αραχτοί και Light) που αναπαράγουν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια κλισέ, τους ίδιους τύπους, ενίοτε τα ίδια περιστατικά και διαλόγους. Όπως είπε και ο cobden, η αίσθηση που αφήνει το σήριαλ είναι ότι έχει γυριστεί στη δεκαετία του '80, στα μέσα της μάλλον, ενώ στην πραγματικότητα είναι παιδί της ιδιωτικής τηλεόρασης και τύποις χρονολογείται στη δεκαετία του '90: για την ακρίβεια γυρίστηκε το 1990. Ακριβώς εδώ έγκειται το μυστικό του μεγαλείου της σειράς! Είναι διασκεδαστικά αναχρονιστική, εκτός πραγματικότητας, απόλυτα προβλέψιμη σε βαθμό αστειότητας!

Ας θυμίσουμε τιμής ένεκεν τα πρόσωπα:

Κατερίνα Σοφιανού: Κατερίνα Γιουλάκη

κα Σοφία, μητέρα Κατερίνας: Κούλα Αγαγιώτου

Ελένη: Κλαίρη Κατσαντώνη

Ιάσων: Παύλος Ευαγγελόπουλος

Χαρούλα Πεπονάκη: Έλντα Πανοπούλου

κυρία Θάλεια, μητέρα Ιάσονα: Μαρία Μαρτίκα

κυρία Ζαχαροπούλου, αφεντικό Κατερίνας, Ελένης, Χαρούλας, ιδιοκτήτρια εταιρείας "Κόσμος": Βίκυ Βανίτα

Χρήστος, φαρμακοποιός, σύζυγος Κατερίνας: Νίκος Κούρος

Ειρήνη, ανιψιά Κατερίνας: Τζόυς Ευείδη

Φοίβος, καφετζής: Τάσος Κωστής

Αμαλία (η ονομαζόμενη Ξινή), αδελφή Χρήστου: Νεφέλη Ορφανού

Μίλτος Παπάρας, πρώτος σύζυγος Κατερίνας: Δημήτρης Καλλιβωκάς

Άλκης, βοηθός Ιάσονα: Μάκης Δελαπόρτας

Κωστάκης, συνάδελφος Κατερίνας, Ελένης, Χαρούλας: ΧΧΧ ΧΧΧ

Ανιψιά Χρήστου φαρμακοποιού, κόρη Αμαλίας: ΧΧΧ ΧΧΧ

Όσο για την υπόθεση, αντιγράφουμε εδώ από το site του Mega Channel (κι όποιος αντέξει άντεξε):

«Το Ρετιρέ»
Είναι μια ιδέα του Γιάννη Διαλανίδη για μια σύγχρονη, εύθυμη κι ηθογραφική τηλεοπτική σειρά.

Στην Αθήνα του σήμερα η Κατερίνα (Κατερίνα Γιουλάκη) ζει με τη μητέρα της (Κούλα Αγαγιώτου) και την ανιψιά της (Τζόυς Ευείδη) σ' ένα ρετιρέ μιας μικροαστικής γειτονιάς.

Η Κατερίνα είναι μια σύγχρονη γυναίκα, υπερκινητική, δραστήρια και ελαφρώς νευρωτική. Εργάζεται στην COSMOS ΕΠΕ, Διαφημίσεις-Τηλεοπτικές Εκπομπές-Δημόσιες Σχέσεις. Χωρισμένη ήδη από καιρό, έχει διατηρήσει, όμως, μια φιλική σχέση με τον πρώην άντρα της (Δημήτρης Καλλιβωκάς), ο οποίος της φορτώνει όλα τα προβλήματα της προσωπικής του ζωής.

Προβλήματα, όμως, αντιμετωπίζει γενικά στις σχέσεις της με τους συνανθρώπους. Προβλήματα που τα δημιουργεί ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας της. Τρελή την αποκαλούν οι φίλοι της. Υπερβολή! Κάποιες μικροεκρήξεις είναι μάλλον δικαιολογημένες ζώντας σε μια κοινωνία με πολλά στοιχεία του παραλόγου.
Η Κατερίνα είναι και παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος. Μέσα από την εκπομπή της, που καλεί επώνυμους και κάνει συζήτηση μαζί τους, μας δίνεται η ευκαιρία να σατιρίσουμε κάποιους πετυχημένους του κοινωνικού μας περίγυρου.

Μια από τις κύριες αιτίες που η Κατερίνα μας βρίσκεται συχνά με ταραγμένα νεύρα είναι οι αντιδράσεις της μητέρας της και της ανιψιάς της, στις σχέσεις με τον Χρήστο (Νίκος Κούρος), φαρμακοποιό και η αρνητική στάση της αδερφή του (Νεφέλη Ορφανού).

Στην COSMOS εργάζεται και η Ελένη, ένα νέο και ωραίο κορίτσι (Κλαίρη Κατσαντώνη) που γνωρίζει τον Ιάσονα (Παύλος Ευαγγελόπουλος). Παρακολουθούμε την ερωτική τους ιστορία, καθώς και τα πρόσωπα που κινούνται γύρω τους, τη μητέρα του Ιάσονα (Μαρία Μαρτίκα), τη φίλη της Ελένης, Χαρούλα ('Ελντα Πανοπούλου), τον Φοίβο (Τάσος Κωστής), κ.ά.

Ερώτηση κρίσεως

2006-05-14T13:41:00.000-07:00

Κατόπιν σφοδρών αντιπαραθέσεων, το ζεύγος Ιφιμέδεια και Μάρκος αποφασίσαμε να καταφύγουμε στη γνώμη των πολυφίλητων αναγνωστών μας προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα:

Τα Fofico είχαν την ίδια γεύση με τα σημερινά Φουντούνια;

Η Ιφιμέδεια λέει ΝΑΙ (και τρώει -καθώς γράφει- ένα μεγάλο πακέτο Φουντούνια, γεμάτη νοσταλγία).
Ο Μάρκος λέει ΟΧΙ (και τρώει ένα μεγάλο πακέτο Δρακουλίνια αναπολώντας την Pizza Mexicana -τι τριχασμός Θεέ μου!).

Εσείς τί λέτε;

To boldly go...

2006-05-11T13:47:00.000-07:00

These are the voyages of the Starship Enterprise... it's continuing mission... to explore strange new worlds... to seek out new life and new civilisations... to blodly go where no man jas gone before...

Αυτό είναι το πιό δύσκολο ποστ που επιχειρώ να ανεβάσω σε αυτό το blog. Και είναι δύσκολο να σας εξηγήσω γιατί... γι'αυτό δεν θα σας γράψω πολλά.

Λάτρεψα τη σειρά και τις ταινίες. Το original cast. Τον William Shatner και τον Leonard Nimoy. Κάποτε χώνεψα και τον Patrick Steward ως Jean-Luc Picard...

Όχι τα sequel series.

Το Star Trek υπήρξε κατά τη γνώμη μου μια εμπειρία του μυαλού, ενίοτε και της καρδιάς. Όποιος γουστάρει, με καταλαβαίνει.

Ρένα, αυτό είναι για σένα. Που ξέρεις. Από το ΙΙ προς το ΙΙΙ. The needs of the one outway the needs of the many...

Υ.Γ. Φίλοι Trekkies ξέρω ότι υπάρχετε και είστε εκεί έξω. It was... fun όπως είπε και ο Kirk.

Η υγιεινή διατροφή βλάπτει σοβαρά την υγεία

2006-05-06T12:34:00.000-07:00

Φίλτατοι αναγνώστες,

απόψε θα κάνουμε κανονική ανασκαφή στα βάθη του χρόνου. Και ίσως συγχρόνως ένα τεστ μνήμης.

Δυστυχώς, όπως έχω δηλώσει, η μνήμη μου όσον αφορά τις χρονολογίες είναι πολύ αδύνατη, ώστε δεν μπορώ να σας τοποθετήσω με ακρίβεια στο χρόνο. Νομίζω ότι πήγαινα Δευτέρα Γυμνασίου, άρα υπολογίζω... 1984 ή 1985, μπορεί και 1986..

Εκείνη τη χρονιά λοιπόν η παραγωγή των ροδάκινων στην Ελλάδα ήταν προφανώς μεγαλύτερη από την κατανάλωση ή διάθεση σε όποιες άλλες εμπορικές οδούς και προκειμένου να γλυτώσουν τα εύγευστα φρούτα από τη μοίρα της χωματερής... κατέληξαν στα σχολεία! Δεν ξέρω ποιός κρατικός φορέας -προφανώς σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας- αποφάσισε να γίνουν τα ροδάκινα χυμός που διατέθηκε δωρεάν στους μαθητές.

Ο χυμός ήταν μέσα σε κάτι μεγάλα κυλινδρικά κονσερβοκούτια μπρονζέ χρώματος (περιγραφή ε;), πολύ βαριά το καθένα τους στη μεταφορά! Θυμάμαι ότι στο τέλος των μαθημάτων μας έστελναν στο Γυμναστήριο του σχολείου που ήταν γεμάτο τέτοιες κονσέρβες και οι καθηγητές μας παρότρυναν να πάρουμε από δύο τέτοιες κονσέρβες κάθε φορά (προφανώς για να αδειάσει κάποτε το Γυμναστήριο...).

Η φαεινή ιδέα του Υπουργείου Παιδείας ήταν για μένα εφιάλτης. Εκτός από το γεγονός ότι δεν μου άρεσε ο εν λόγω χυμός γιατί ήταν πολύ παχύρευστος και σιχαινόμουνα την τσίγκινη κονσέρβα, τραβούσα και τον παθών μου τον τάραχο για να τα κουβαλήσω! Ας υπολογίσει κανείς εδώ το βάρος της σχολικής τσάντας γεμάτης βιβλία και τετράδια + 2 τέτοιες τεράστιες κονσέρβες καθώς επίσης και το γεγονός ότι για να γυρίσω στο σπίτι μου από το σχολείο ανέβαινα με το πόδια όλο το λόφο της Καστέλλας (όσοι ξέρουν καταλαβαίνουν..), ε παίρνετε μια ιδέα...Άσε που τότε ήμουνα μια σταλιά άνθρωπος: 1,60 ύψος και καμιά 50 κιλά..

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαθηματικός για να καταλάβει ότι οι χυμοί ροδάκινο εκείνης της χρονιάς έβλαπταν σοβαρά την υγεία μου! Έφτανα στο σπίτι λαχανιασμένη, ιδρωκοπημένη, με καμιά 200 παλμούς! Από θαύμα γλύτωσα την υπέροχη κορμοστασιά μου από το καμπούριασμα! Κι από πείσμα, ζήτημα είναι να ήπια κανά δυό ποτήρια από αυτό το βρωμερό χυμό (μου πονούσε και η κοιλίτσα μου!).

Ώστε λοιπόν δεν έχω δίκιο που έβαλα αυτόν τον τίτλο στο ποστ;

Τι είσαι συ ρε;

2006-05-05T13:55:00.000-07:00

Στη χρυσή δεκαετία σχεδόν όλοι είχαμε μια μουσική ταυτότητα: άλλος καρεκλάς, άλλος πανκιό, άλλος μετάλλι, κιουράς, σκυλάς, ροκαμπιλάς, κλασικοροκάς κτλ., με την αντίστοιχη αμφίεση και κόμμωση. Τα πράγματα όμως -ως συνήθως- δεν ήταν τόσο απλά....

Το μακρύ μαλλί, η φαβορίτα ενίοτε, το ξυρισμένο σκαλπ, ο γνωστός σε όλους λασπωτήρας, ήταν εξωτερικές δηλωτικές ενδείξεις ταυτότητας. Οι κονκάρδες, τα καρφιά στις ζώνες και στα περικάρπια, τα πλεχτά βραχιολάκια, τα δαχτυλίδια και τα λοιπά αξεσουάρ επίσης. Όλα αυτά όμως πολλές φορές σου δημιουργούσαν προβλήματα....

Στη δυτική όχθη του ποταμού Κηφισού συχνά πυκνά πέφταν μάπες από παλιότερα μέλη των ίδιων μουσικών "φυλών" όταν θεωρούσαν ότι κάποιοι νεώτεροι τούς μιμούνταν και δεν είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις, την απαραίτητη στάση ζωής προκειμένου να κυκλοφορούν με ένα συγκεκριμένο στυλ.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι κάτι πανκιά την είχαν πέσει σε έναν γνωστό μου γιατί φορούσε μπλούζα Clash και είχε μοϊκάνικο μαλλί. Μετά από ερωτήσεις γνώσεων του στυλ "Τι έχεις ακούσει εσύ από Clash; Ποια η δισκογραφία τους, τα μέλη τους, ποιος παίζει κιθάρα;" κτλ., πέσανε και κάτι ψηλές. Και δεν ήταν η μοναδική περίπτωση...Πολλή βία αδέλφια....

Γειά σου Ανδρέα εκτροφέα!

2006-05-03T16:20:00.000-07:00

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Δεν ξέρω αν είναι εντελώς 80's φαινόμενο, αλλά ο Εθνικός Σταρ είναι απόλυτη αξία.

"Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Σταρ της Ελλάδος Ανδρέα Ευαγγελόπουλου. Του Ηθοποιού, Παρουσιαστή, Τραγουδιστή, Αστρολόγου, Εκτροφέα μακρίτριχων και κοντότριχων Τσιουάουα και Προέδρου της Λέσχης Φίλων (Fun – Club) των Τσιουάουα."

www.chihuahua.gr/

Υ.Γ. Για πάρτη σου npl...

Από τον Ralph στα καρπούζια μέσω Ολυμπιάδας

2006-05-03T16:03:00.000-07:00

Το Καράτε Κιντ Ι το είδα στο σινεμά τρεις φορές -τη μία εξ'αυτών όρθια!!! Που να ήξερα ότι θα το έδειχνε αργότερα σε τακτά διαστήματα το Μέγκα.. Και βέβαια όπως όλοι με είχε πιάσει και μένα η μανία με τις πολεμικές τέχνες και ονειρευόμουνα να πλακώνω στις γρήγορες τους αχώνευτους συμμαθητές και τους καθηγητές μου. Η κα. Ε. ούτε να ακούσει βέβαια για καράτε. Αχ ρε μάνα, τώρα μπορεί να ήμουν Ολυμπιονίκης.

Τέλος πάντων με το Ralph Macchio είχα φάει μεγάλο κόλλημα. Μάζευα φωτογραφίες του, έβλεπα όλες τις ταινίες του (σιγά τη φιλμογραφία, τέλος πάντων), έρωτας μεγάλος. Είχα άλλωστε πάντοτε αδυναμία μεγάλη στους πολύ μελαχρινούς άντρες -ίσως επειδή εγώ δεν είμαι. Ούτε μελαχρινή. Ούτε άντρας.
Αφού ως παιδί είχα όνειρο να με κλέψει ένας γύφτος και να πουλάμε με το Ντάτσουν του καρπούζια στο διηνεκές...

(Μάρκο, λες;)

Σαν παλιός σινεμάς...

2006-04-27T11:39:00.000-07:00

Σαν παλιός σινεμάς και σαν τη Χαλιμάς...

τραγουδούσαν στα πανηγύρια την "ευλογημένη" δεκαετία. Καθότι όλα τα σουξέ τραγουδιόντουσαν σε μια χαρντ-κλαρίνο εκτέλεση, μηδενός εξαιρουμένου, και με μεγάλη άνεση στην εναλλαγή τους. Από το "Δε θέλω τη συμπόνια κανενός" μέχρι το "Παρήγγειλα να φέρουνε" και το "Μελαχρινάκι".

"Παρήγγειλα να φέρουνε στο γάμο σου λουλούδια και να σου πουν αγάπη μου τα πιο όμορφα τραγούδια"

Οι οργανοπαίχτες συνήθως ντίρλα από το ξύδι, τα όργανα να μικροφωνίζουνε. Η κλασική ορχήστρα της εποχής περιλάμβανε ντραμς, αρμόνιο, σπανιότερα κιθάρα (και τα τρία επαναλάμβαναν σχεδόν διαρκώς τους ίδιους ρυθμούς) και βέβαια το βασιλιά: ΚΛΑΡΙΝΟ στη διαπασών, που αν δεν είχες πιεί 5-6 μπύρες δεν μπορούσες να το υποφέρεις με τίποτα!

"Τι μου'χεις κάνει και πονώ και δεν μπορώ να κοιμηθώ κι όταν σε βλέπω τρέμω ολόκληρος για σένα"

Οι τραγουδίστριες ήταν συνήθως ανέκφραστες, σχεδόν διεκπεραιωτικές, κλεισμένες στον εαυτό τους.

"Τα ολόμαυρά σου μάτια με κάνανε χίλια κομμάτια"

Από τα περιστατικά που ξέφευγαν από το τυπικό του προγράμματος: θυμάμαι έναν μεσήλικα κύριο, κιθαρίστα, που κάθε βράδυ πριν ανέβει η υπόλοιπη ορχήστρα και ξεκινήσει κανονικά το πρόγραμμα, ανέβαινε μόνος του και εν είδει ιεροτελεστίας τραγουδούσε με τη συνοδεία μόνο της κιθάρας του τη¨"Γυφτοπούλα στο Χαμάμ" του Γιώργου Μπάτη. Υποθέτω από έρωτα βαρύ.

"Να χαρείς την εμορφιά σου, το φουστάνι το μακρύ
το ψηλό σου το τακούνι, περπατάς και τρέμει η γη"

Μια αληθινά όμορφη γυναίκα

2006-04-26T14:20:00.000-07:00

Χωρίς ίχνος ειρωνίας, πιστεύω ειλικρινά ότι η Βίνα Ασίκη εξακολουθεί να είναι μια αληθινά όμορφη γυναίκα!
Η φωτό είναι από συμμετοχή της κυρίας Ασίκη στην εκπομπή Πύλες του Ανεξήγητου (από το www.lalos.gr)

Sex Symbol

2006-04-26T12:48:00.000-07:00

Προκειμένου να ανεβάσω τα νούμερα της μπλογκοθέασης αναγκάζομαι να καταφύγω στην παλιά καλή συνταγή: σεξ! (Κορίτσια, δηλαδή εσύ Citronella (!), θα επανέλθω και με υλικό για μας...)

Και επειδή όλως τυχαίως σήμερα -δηλαδή τι σήμερα: τώρα!- το Αλτερ προβάλλει την κλασικότερη ίσως επιτυχία των 80'ς Καμικάζι Αγάπη Μου, θυμήθηκα την κοσμαγάπητη Βίνα Ασίκη! Το απόλυτο sex symbol της δεκαετίας πολύ πριν τη Βάνα Μπάρμπα και τις άλλες...

Αντιγράφω (ξανά!) από το καταπληκτικό site του κυρίου Λευτέρη Λάλου (www.lalos.gr) τη φιλμογραφία της Βάνας και σας παραπέμπω εκεί για πολύ περισσότερες φωτογραφίες.

Σας επισημαίνω ότι η Βίνα έχει παίξει και σε δύο πιό σοβαρές ταινίες: Έρωτας στη Χουρμαδιά και Μια Τόσο Μακρινή Απουσία.

Σημείωση προς cobden: Μήπως μπερδεύουμε τη Μαντόνα απ'τα Πετράλωνα με τον Ταμτάκο τον Μαραντόνα απ'τα Πετράλωνα;

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΝΑΣ

ΑΛΛΑΓΗ… ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ (1982, ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ)
ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΤΟΥ (1984, ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ)
ΕΓΩ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ – ΝΟΚ ΑΟΥΤ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (1982, ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ)
ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΠΑΔΩΝ – ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ (1984, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΧΟΥΡΜΑΔΙΑ (1990, Δ. ΜΑΣΚΛΑΒΑΝΟΥ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ)
ΚΑΙ…. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΤΑΚΙΑΣ (1982, ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ)
ΚΑΜΙΚΑΖΙ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ (1983, ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ)
ΚΑΜΙΚΑΖΙ ΤΣΑΝΤΑΚΙΑΣ (1982, ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ)
ΜΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΜΟΡΤΙΣΣΕΣ – Ο ΑΥΤΑΚΙΑΣ (1982, ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ)
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑΡΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ (1984, ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ)
ΜΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ (1983, ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ)
ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΠΟΥΣΙΑ (1985, ΠΕΜΗ ΖΟΥΝΗ, ΜΗΝΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ)
Η ‘ΝΟΝΑ’ (1981, ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ)
ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ (1988, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ)
ΞΥΠΟΛΗΤΑ ΚΑΜΑΚΙΑ! (1982, ΚΩΣΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ)
ΠΑΠΑΔΙΣΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ – ΟΙ ΠΑΠΑ-ΡΕΜΠΕΤΕΣ (1983, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΠΑΤΕΡ ΓΚΟΜΕΝΙΟΣ – ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΣ ΜΕ ΠΕΘΕΡΑ (1982, ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ)
ΠΕΡΑΣΤΕ… ΦΙΛΗΣΤΕ… ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ (1986, ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ)
ΠΟΛΙΤΕΣ Β’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ (1981, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ)
ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΚΑΝΩ (1986, ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΚΩΝΑΣ)
ΡΟΔΑ ΤΣΑΝΤΑ & ΚΟΠΑΝΑ (1982, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ)
ΡΟΔΑ ΤΣΑΝΤΑ & ΚΟΠΑΝΑ ΝΟ 2 (1983, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΡΟΔΑ ΤΣΑΝΤΑ & ΚΟΠΑΝΑ ΝΟ 3 (1984, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ)
ΤΑ ΣΑΪΝΙΑ (1982, ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ, ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ)
ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (1982, ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΕΣΚΕΝΑΖΥ)
ΤΡΕΛΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (1983, ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ)
ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΣ… ΒΑΡΒΑΡΑ (1981, ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ, ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ)

ΒΙΝΤΕΟΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΝΑΣ

ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΙΑ ΠΟΝΤΙΑ (1987, ΠΑΝΟΣ ΣΟΥΠΙΑΔΗΣ)
ΑΓΚΑΛΙΤΣΑΣ ΛΑΓΩΝΙΚΟ (1985, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΕΛΑΔΙΚΟ (1987, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ)
ΑΤΣΙΔΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΚΛΑ (1985, ΕΛΕΝΗ ΦΙΛΙΝΗ, ΜΑΡΚΟΣ ΛΕΖΕΣ)
Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ… Η ΓΚΟΜΕΝΑ (1986, ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΟΥΖΟΣ)
ΓΛΕΙΦΙΤΖΟΥΡΙ – Η ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ (1985, Ε. ΦΙΛΙΝΗ, Δ. ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ)
ΓΥΝΑΙΚΑΣ (1986, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΣΑΒΒΑΣ ΤΑΣΙΟΥ)
ΓΥΦΤΟΣ & ΓΟΗΤΕΙΑ (1987, ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΙΟΣ)
ΕΝΑΣ ΜΠΟΜΠΟΣ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (1988, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΠΑ, ΣΤΗΒ ΝΤΟΥΖΟΣ)
ΕΡΩΤΙΑΡΗΣ ΓΑΤΟΣ (1988, ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ)
Ο ΕΡΩΤΟΓΥΦΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΝΤΑΤΣΟΥΝ (1986, ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΙΟΣ)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΓΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ (1986, ΑΛΙΚΗ ΚΑΜΙΝΕΛΛΗ)
ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΛΙΓΟΥΡΑΣ (1985, ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ, ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ)
ΚΑΙ ΓΑΤΑ Η ΚΥΡΙΑ (1986, ΙΑΚΩΒΟΣ ΨΑΡΡΑΣ)
ΚΑΙ ΚΛΑΑΑΜΑ… Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ (1985, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ)
ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (1985, ΑΛΕΚΟΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΣ)
ΚΕΡΑΤΟΚΥΝΗΓΟΣ – ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ.. ΤΡΕΛΟΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ (1987, Σ. ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΜΑΤΑΚΗΔΕΣ – ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ (1986, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΑΤΑΣ)
ΜΠΑΝΑΝΕΣ (1987, ΡΙΚΑ ΔΙΑΛΥΝΑ, ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ)
ΜΠΛΕΞΑΜΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΣ (1986, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ)
ΟΙ ΜΠΟΥΚΑΔΟΡΟΙ (1987, ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ)
Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΛΟΠΗΣ (1986, ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΕΣΚΕΝΑΖΥ)
ΠΑΝΤΡΕΥΩ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ (1987, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ)
ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ ΓΑΜΟΥ (1985, ΛΙΛΑ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ, ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ)
ΤΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ (1987, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ)
ΤΑΜΤΑΚΟΣ, Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ (1988, ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΙΟΣ)
ΤΡΕΛΛΑ ΝΙΑΤΑ (1989, ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ)
ΤΡΕΛΛΗ & ΑΝΥΠΑΝΤΡΗ (1987, ΤΙΤΙΚΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ)
ΤΡΕΛΛΟΙ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΙ, ΑΠΙΘΑΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ (1986, ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ)
ΧΑΣΑΠΗΣ ΜΟΡΤΗΣ & ΑΛΑΝΙΑΡΗΣ (1987, ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ)

Ένα αστέρι γεννιέται

2006-04-25T13:37:00.000-07:00

Παρά το γεγονός ότι η Έφη Θώδη γνωρίζει μεγάλες δόξες και στις μέρες μας, υπήρξε αναμφίβολα μεγάλο αστέρι και τη δεκαετία του '80.

Το καλοκαίρι του 1986 πρέπει να ήταν που πρωτάκουσα τον μαγικό συνδυασμό κλαρίνου και λαϊκού, τη νέα αισθητική της πρόταση που διατηρεί έκτοτε σχεδόν άφθαρτη τη λάμψη της. Ο "Ξανθός Άγγελος" (αφιερωμένος εξαιρετικά στην Ιφιμέδεια) υπήρξε το αγαπημένο μου άσμα της εποχής εκείνης. Κάθε απόγευμα ο ξάδερφος στο χωριό μου στον Ορεινό Βάλτο έβαζε στη διαπασών την κασέτα της Έφης και το μαγικό κλαρίνο του Δημητρόπουλου ξεσήκωνε τον τόπο. Στα δε πανηγύρια οι τοπικές τραγουδίστριες αναπαρήγαγαν σε πιό cult ύφος τα σουξέ της Θώδη. Αργότερα ήρθε και η ίδια σε πανηγύρι του χωριού, δυστυχώς όμως δεν ήμουν εκεί να την ακούσω, γεγονός που παραμένει απωθημένο μου.

Η Έφη της εποχής εκείνης διαφέρει αρκετά από τη σημερινή. Χωρίς ρετούς, μίνι και βαθύ ντεκολτέ, πόζαρε στις αφίσες των πανηγυριών με μια φυσική σχεδόν συστολή ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά, αλλά η Έφη παραμένει μια σταθερή αξία στο χώρο του χορευτικού τραγουδιού.

Ενδεικτικά σουξέ της: "Που νά'ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου", "Μοιάζω μ'ένα δέντρο μαραμένο", "Αγάπη μου θεόσταλτη", "Ήθελα νά'μουνα μικρός", και βέβαια το απόλυτο χιτ "Θέλω άπονη καρδιά"= γνωστό και ως "ο Καρδιολόγος"!

Ελένη Φιλίνη 3

2006-04-25T04:45:00.000-07:00

Φίλε cobden, με συγκίνησες με τα καλά σου λόγια και σήμερα όλη μέρα δουλεύω για πάρτη σου!

Ιδού λοιπόν λίγο ακόμη οπτικό υλικό -και βέβαια και από την Κομαμντάντ Μαρία!

Ειρήσθω εν παρόδω η Ελένη Φιλίνη γνωρίζει πράγματι καράτε! Ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια!

Και για να ζηλέψετε: την είχα συναντήσει πριν χρόνια στο Βεστιάριο -ψάχναμε και οι δύο για αποκριάτικη στολή!

Ελένη Φιλίνη 2

2006-04-25T03:32:00.000-07:00

Ένα σχόλιο του αναγνώστη μας κυρίου cobden στο ποστ Παφ και Τάληρο σχετικά με τη φιλμογραφία με έφερε προ των ευθυνών μου. Έχετε απόλυτο δίκιο κύριε cobden, το cine.gr περιλαμβάνει μόνο τις ταινίες που έφτασαν στις κινηματογραφικές αίθουσες και ουχί τα διαμάντια των κασετών.

Μικρή έρευνα με οδήγησε στο site του κυρίου Λευτέρη Λάλου εκ Θεσσαλονίκης ορμωμένου, ο οποίος επιμελώς συγκέντρωσε φωτογραφίες και στοιχεία από τη φιλμογραφία της Ελένης Φιλίνη τα οποία με θράσος αντιγράφω εδώ.

Θα ήθελα μόνον να σημειώσω ειδικά για την περίπτωση της ταινίας Μαντόνα για Πάντα, ότι καλά θυμάται ο κύριος cobden. Η ταινία κυκλοφορούσε και με τον τίτλο Μαντόνα απ'τα Πετράλωνα.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ (1978, ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΑΡΚΟΥΛΗΣ)
ΕΝΑ ΓΕΛΑΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ (1979, ΜΠΕΤΤΥ ΛΙΒΑΝΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ)
ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ (1980, ΟΛΓΑ ΚΑΡΛΑΤΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ)
O ΚΩΤΣΟΣ ΣΤΗ ΕΟΚ (1980, ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ)
ΜΕΔΟΥΣΑ (1996, ΘΑΝΟΣ ΑΜΟΡΓΙΝΟΣ)
Ο ΣΕΞΟΚΥΝΗΓΟΣ (1981, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ)
Η ΤΡΕΛΛΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (1987, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΟΥΛΑΚΗ)
ΦΑΝΤΑΡΙΝΕΣ (1979, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ)
ΧΩΡΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ (1983, ΠΕΤΡΟΣ ΦΥΣΣΟΥΝ)

ΒΙΝΤΕΟΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

ΑΜΑΖΟΝΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ (1989, ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ)
ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ! (1985, ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΒΙΛΙΚΑΣ)
ΑΤΣΙΔΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΚΛΑ (1985, ΜΑΡΚΟΣ ΛΕΖΕΣ)
ΓΛΥΦΙΤΖΟΥΡΙ – ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ (1985, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ)
ΓΟΡΓΟΝΑ (1988, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ)
ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ … ΠΟΛΥ ΑΝΤΡΑΚΙ (1986, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ)
ΕΝΑΣ ΚΟΡΙΤΣΑΡΟΣ ΟΛΟ ΜΕΛΙ (1988, ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΛΑΣ)
ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΟΚΟΡΑΣ (1986, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ)
ΚΑΥΤΟ ΔΟΛΩΜΑ (1988, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ)
ΚΟΜΑΝΤΑΝΤ ΜΑΡΙΑ - ΚΑΙ ΚΟΥΚΛΑ & ΠΑΝΟΥΡΓΑ (1988, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΛΗΟΣ)
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΥ – Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (1987, ΝΙΚΟΣ ΔΑΔΙΝΟΠΟΥΛΟΣ)
ΚΟΡΙΤΣΙ ΦΩΤΙΑ (1986, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΝΤΑΝΟΣ ΛΥΓΙΖΟΣ)
ΜΑΝΤΟΝΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (1986, ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ)
ΝΤΙΒΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΕ – ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΥΡΗ ΖΩΝΗ (1987, ΣΤΑΥΡΙΝΑ ΠΡΕΒΕΔΩΡΟΥ)
ΟΛΟΧΡΥΣΟ ΜΑΝΟΥΛΙ (1990, ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΑΒΡΑΔΙΝΟΣ)
ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ (1988, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ)
ΡΟΚ ΠΑΝΘΗΡ (1987, ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ)

Χρόνια πολλά Γωγώ

2006-04-25T03:06:00.000-07:00

Μιλώντας με τον Nonprivatelife συνειδητοποιήσαμε ότι χτες γιόρταζε η μεγάλη ηθοποιός Γωγώ Ατζολετάκη.

Τιμής ένεκεν, ελλείψει καλύτερου δώρου, ιδού η φιλμογραφία της από το cine.gr

Ο Δραπέτης του Φεγγαριού (1994)
Γέλιο με Δόσεις (1986)
Θα σε κλέψω μ'ακούς; (1982)
Κλειστό παράθυρο (1977)
Οκέυ φίλε (1974)
Πιό Τρελλοί και απ'τους Τρελλούς (1972)
Συμμορία Εραστών (1972)
Υπέροχες Νύφες, Κορόϊδα Γαμπροί (1972)
Ως την Τελευταία Στιγμή (1972)

Η υπερδραστηριότητα της Γωγώς το 1972 οφείλεται στη συμμετοχή της στα καλλιστεία. Η εδώ φωτογραφία είναι από την εκλογή της ως μις Κρήτη το 1971

Μας συγχωρείτε για τη διακοπή...

2006-04-23T13:38:00.000-07:00

Μη σκιάζεστε πολυπληθείς μου αναγνώστες. Δεν κλείνουμε το μπλογκ, ούτε το διακόπτουμε έστω για λίγο...

Απλώς θυμήθηκα την προϊστορική εποχή της τηλεόρασης με τους δύο και μόνον δύο διαύλους ΕΡΤ και ΥΕ ΝΝΕΔ, όταν ανάμεσα στα προγράμματα ή -ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ- κατά τη διάρκειά τους, έπεφτε η καρτέλλα "ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ".

Όχι, δεν σας συγχωρούμε, δεν σας συγχωρήσαμε ποτέ. Μας σπάγατε τα νεύρα, οι διακοπή κράταγε πάρα πολύ και την αισθανόμασταν σαν απόρριψη μπορώ να σου πω!

Μόνο σε μια περίπτωση μας χρυσώνατε το χάπι: με τα μουσικά διαλείμματα του Ζακ Μεναχέμ. Τα θυμάται κανείς;

Αγάπη είναι...

2006-04-23T11:29:00.000-07:00

Μέρες που είναι, Πάσχα=Γιορτή της Αγάπης (κλπ., κλπ.) είπα να σας θυμήσω εκείνο το ανεκδιήγητο ζευγάρι που πρωταγωνιστούσε σε ένα κόμικ με υπέρτιτλο "Love is..."

Θυμάμαι ότι κυκλοφορούσε ευρέως από αυτοκόλλητα, τετράδια μέχρι μπιμπελό και τσαντούλες!

Τώρα που τα βλέπω ξανά, κάτι μου κάνουν αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς...

(Εσωτερικό μήνυμα: Markos the Deaf στείλτο και γραπτώς, just in case..)

Παφ και τάληρο

2006-04-20T14:04:00.000-07:00

Ο πιό αγαπημένος μου ηθοποιός-θεράπων της κινηματογραφικής τέχνης της βιντεοκασέτειας περιόδου είναι ο Νίκος Παπαναστασίου.

Το opus magnum του είναι κατά τη γνώμη μου ο Λαλάκης ο Εισαγόμενος. Ένα καταπληκτικό δημιούργημα που συνδυάζει όχι μόνο την κωμωδία στην καλύτερη στιγμή της αλλά και το στοιχείο του σουρεαλισμού με τρόπο που μόνον ένας Αλμοδοβάρ θα μπορούσε αληθινά να εκτιμήσει και να τιμήσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι η επιτυχία αυτή άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα στην εποχή της. Ο κος Παπαναστασίου ως Λαλάκης πρωταγωνίστησε στην υπερ-επιτυχημένη εκστρατεία τόνωσης της ελληνικής αγοράς με το γνωστό σύνθημα: "Ο Επιμένων Ελλη-νικά". Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι ακόμη τα χαρακτηριστικά τηλεοπτικά σποτ καθώς και τις αφίσες που ήταν κολλημένες στα μπλε λεωφορεία.

Αντιγράφω εδώ από το εκπληκτικό site cine.gr τη φιλμογραφία του κου Παπαναστασίου και σας καλώ, όχι μόνο να απολαύσετε τους τίτλους, αλλά και να διακρίνετε την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των ταινιών του '60 και του '70 σε σχέση με αυτές του '80.

Ο Αγκαλιτσας (1985)

Λαλακης ο Εισαγομενος (1984)

Ο Παπασουζας Φαντομας (1983)

Παπασουζας (1983)

Απιθανοι αλλιωτικοι ωραιοι (1982)

Κομαντος με τα Μανουλια (1982)

Η Νονα (1981)

Το Μεγαλο Ρουθουνι (1981)

Το Ξενο ειναι πιο Γλυκο (1981)

Καθενας με την Τρελλα του (1980)

Ο Ποδογυρος (1980)

Τωρα θελω τωρα (1980)

Υποψηφιοι Βουλευτες και Βουλευτινες (1980)

Με Φοβο και Παθος (1972)

Κρεββατομουρμουρα (1971)

Ο Μανωλιος ξαναχτυπα (1971)

Ο Δασκαλακος ηταν Λεβεντια (1970)

Ο Νανος και οι επτα Χιονατες (1970)

Φουκαραδες και Λεφταδες (1970)

Γυμνοι στο Δρομο (1969)

Ο Ανθρωπος της Καρπαζιας (1969)

Αναμεσα σε δυο Γυναικες (1967)

Μια Γυναικα Κατηγορειται (1966)

Ιστορια μιας Ζωης (1965)

Κοριτσια για Φιλημα (1965)

Ραντεβου στον Αερα (1965)

Τεντυ Μποϋ Αγαπη μου (1965)

Ο Λαγοποδαρος (1964)

Ερωτικα Παιχνιδια (1960)

Σε μαγικά νησιά

2006-04-20T00:04:00.000-07:00

Μια και μιλάμε για μέρη εξωτικά θυμηθείτε Σαββατόβραδα με τον επιθεωρητή Magarett

Το πλοίο (της αγάπης) θα σαλπάρει...

2006-04-19T12:36:00.000-07:00

Είμαι σίγουρη ότι σας άρεσε και εσάς πολύ!

Παιδικές εκπομπές

2006-04-19T10:47:00.000-07:00

ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ: NonPrivateLife, Markos the Deaf, Ιφιμέδεια

1. Μάγια η Μέλισσα
2. "Ο Παραμυθάς" με τον Νίκο Πιλάβιο. Θυμάστε τη μάγισσα Κλο-κλο;
3. Φρουτοπία
4. Στρουμφάκια
5. Νιλς Χόλγκερσον
6. Χάιντι
7. Κάντυ-κάντυ
8. Ροζ Πάνθηρας
9. Sport Billy
10. Μπόλες και Λόλεκ

Παιχνίδια της μνήμης

2006-04-19T10:41:00.000-07:00

1. Αγκαλίτσας-Μελισσάκι -φωσφόριζε στο σκοτάδι και τον έπαιρνες αγκαλιά να μη φοβάσαι το βράδυ...
2. Παγουρίνο (ή Παγούρο) -παιδικό παγουράκι με βιδωτό καπάκι. Όταν κυκλοφόρησαν έγινε χαλασμός!
3. Playmobil
4. Τουβλάκια Lego
5. Κούκλα Bibi-bo -εκδοχή της Barbie
6. Calcitos -μια έγχρωμη σκηνή τυπωμένη σε χαρτόνι πάνω στην οποία με πίεση μπορούσες να τοποθετήσεις διάφορες μορφές σε χαλκομανία.
7. Τατουάζ που το γλύφεις (για την ακρίβεια το γεμίζεις σάλιο) και το κολλάς με δύναμη στο δέρμα, το κρατάς σταθερά στη θέση του να μην χαλάσει και μετά το τραβάς
8. Χρυσόψαρα -πολύ της μόδας μια εποχή...
9. Σιδερότυπα -τα πέρναμε απο τα "νεανικά" περιοδικά
10. Ντύσε την κούκλα -παιχνίδι στην τελευταία σελίδα της Μανίνας (για να εκμεταλλευτούν το illustration εξώφυλλο). Ουσιαστικά ήταν χαρτοκοπτική. Έκοβες τη μορφή της κούκλας και τα διάφορα αξεσουάρ και ρούχα και δοκίμαζες outfit. Κι όμως ήταν διασκεδαστικό!

Τι γεύση έχει η νοσταλγία;

2006-04-17T11:16:00.000-07:00

<ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ: NonPrivateLife, Markos the Deaf, Ιφιμέδεια>

1. Παγωτό σε σχήμα πλαστικού κώνου που στον πάτο του είχε σφαιρική τσίχλα
2. Παγωτό Blackie
3. Παγωτό Gracciella
4. Παγωτό Μπομπονέλα
5. Γκοφρέττα Κουκου-ρούκου
6. Τσίχλα Ποπάυ: υποτίθεται ότι περιείχε σπανάκι και σου έδινε τη σχετική δύναμη...
7. Τσίχλα-τσιγάρο σε ανάλογο πακέτο
8. Διαφανές καλαμάκι με τρουφάκια που τα ρούφαγες απο τη μία πλευρά.
9. Κρασί Lac de Roches
10. Ρετσίνα Κουρτάκη

Μα ποιά είσαι; Η Βιονική Γυναίκα;

2006-04-17T10:58:00.000-07:00

Ο Μεθυσμένος Δάσκαλος

2006-04-17T02:01:00.000-07:00

όταν ήταν ακόμη αυθεντικός...

Γιατί Παύλο;

2006-04-16T12:16:00.000-07:00

Γιατί ο Παύλος Ευαγγελόπουλος -ένας ηθοποιός-ίνδαλμα της δεκαετίας του '80, ο γνωστός μας Ιάσονας του Ρετιρέ- πάντα μα ΠΑΝΤΑ φορούσε πουκάμισο και σακάκι (χρωματιστό κατά προτίμηση) με τα μανίκια και των δύο μαζί τυλιγμένα ως περίπου τον αγκώνα;

Cult αντικείμενα των 80's

2006-04-15T14:26:00.000-07:00

Ο κατάλογος ας μη θεωρηθεί πλήρης και οριστικός. Θα ήταν άλλωστε ανέφικτο.

1. Κλοπάκια, νουτσάκου, αστεράκια -εξοπλισμός επίδοξων νίντζα
2. Κύβος του Ρούμπικ
3. Γιο-γιο
4. Κονκάρδες
5. Αλμπουμ με αυτοκόλλητα panini, π.χ. Sarah Kay, Μουντιάλ, κλπ.
6. Σχολική στρατιωτική τσάντα πλήρης ρήσεων, συγκροτημάτων, κλπ.
7. Τ-shirts με συγκροτήματα, με σλόγκαν τύπου No Problem, Life is Life, κλπ.
8. Στυλό Parker -το ωραιότερο δώρο για τον οικοδεσπότη ενός πάρτυ
9. Αθλητικά παπούτσια Asics, Ζήτα Ελλάς, Strike
10. Γυναικεία σοσόνια με φουντάκια πάνω από τη φτέρνα (συμβολή Ιφιμέδειας)
11. Δερμάτινο περικάρπιο ή ζώνη με καρφιά
12. Βραχιολάκια πλεκτά με κλωστές DMC ή δερμάτινο κορδόνι
13. Πλεκτό ζακάρ πουλόβερ τύπου Αράχωβα
14. Μπλούζες με μανίκι νυχτερίδα και παντελόνια baggy (βλ. το πρώτο μας ποστ-Μανιφέστο)
15. Μπαντάνα κόκκινη
16. Αντιανεμικό μπουφάν
17. Αρβύλες
18. Μπεγλέρι
19. Τσόκαρα, σανδάλια, σαμπώ (!)
20. Πλεκτή γραβάτα -για τις καλές περιστάσεις, δηλαδή ποτέ

Brooke Shields -αιώνια αιχμάλωτη των 80's

2006-04-15T14:20:00.000-07:00

Έχω μια εντύπωση ότι η Brooke Shields έμεινε αιώνια αιχμάλωτη των 80's.
Όχι τυχαία η εν λόγω πολύ προχωρημένη για την εποχή της ταινία κυκλοφόρησε το 1980 σηματοδοτώντας την έναρξη της νέας εποχής...

Ο Μάρκος θυμοσοφεί...

2006-04-14T14:36:00.000-07:00

Τι να σου κάνει ο Μαρξ, άμα πεινάει η σαρξ;

Hommage a Kourouna (Ομάζ-α-Κουρουνά) ή Just say no to drugs -80's urban myth

2006-04-14T13:18:00.000-07:00

Ήταν το τέλος της σχολικής χρονιάς. 1983, ήμουν 11 χρονών. Τελείωνα την έκτη δημοτικού και ετοιμαζόμουνα για την πρώτη Γυμνασίου. Κολοσσιαία τομή στη ζωή μου. Αντιμετώπιζα το Γυμνάσιο με δέος. Άλλη περιοχή, διαφορετικά παιδιά, λίγοι από τους παλιούς συμμαθητές συνέχιζαν, έχανα την καλή μου φίλη που μετακόμισε στην Κέρκυρα, καινούργια μαθήματα, πολλοί καθηγητές, κλπ., κλπ.

Είχα πολύ μεγάλο άγχος για το τι θα συναντούσα και όπως πάντα δεν το ομολογούσα σε κανέναν (που να βρεθούν τα blogs στην αρχαία και συνάμα αθώα εκείνη εποχή).

Το Γυμνάσιο που θα πήγαινα ανήκε σε ένα μεγαλύτερο συγκρότημα σχολείων και η μαμά μου όσο να πεις ανησυχούσε. Μια μέρα καθώς προχωρούσα η δικιά σου αμέριμνη κρατώντας τη μαμά από το χέρι (ω οι ευτυχισμένες μέρες), συνάντησα τον εφιάλτη στο δρόμο χωρίς λεύκες.

Η μαμά πιάνει κουβέντα με γνωστή ασυμπάθιστη γειτόνισσα που διατηρούσε καφενείο. Δεν θυμάμαι το όνομά της, αλλά ποιητική αδεία θα την ονομάσω Κούλα -αναφορά στην Κούλα του Βασικά Καλησπέρα σας-, διότι είχε αξιοσημείωτα μεγάλη κουλάρα. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να την έλεγαν Κούλα. ΟΚ> προχωράμε...

Η ακατανόμαστη Κούλα, η Κούλα η τρομερή, που κακό χρόνο να μην έχει, είχε δυο κόρες, μεγαλύτερες από μένα, οι οποίες είχαν ήδη πάει στο Γυμνάσιο. Η κυρία Ε. (η μαμά μου) ζητά πληροφορίες.
"Τι γίνεται σ'αυτό το Γυμνάσιο κα Κούλα μου; Καλοί οι καθηγητές; Τα παιδιά; Το κλίμα; (εύκρατο, μεσογειακό;)"

"Τι να σου πω κα Ε. μου! Σκέτη αληταρία! Καπνίζουν, πίνουν, μέχρι και ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ κυκλοφορούν!"

Και συνεχίζει το Τέρας της Αποκαλύψεως: "Και ξέρεις έτσι που κυκλοφορούν αυτά τα ναρκωτικά τα παίρνουν τα παιδιά χωρίς να το καταλάβουν. Μπλέκουν εκεί με παρέες και άντε να τα ελέγξεις".

Ντοβρουτζάς η Ιφιμέδεια! (καλά δεν είναι το αληθινό μου όνομα, μη βαράτε, είπαμε ποιητική αδεία)

Η κα Ε. αντιστέκεται. "Ε, δεν είναι και έτσι. Τα καλά παιδιά προσέχουν" (Εμένα εννοεί: Ω καλή μου μαμά!)

"Δε βαριέσαι" συνεχίζει η Κούλα με την κουλάρα της "μωρέ τα παίρνουν χωρίς να το καταλάβουν!"

Η κα Ε. διακόπτει την επικοινωνία με το υπερπέραν απαντώντας το περίφημο, υπέρτατα παρεξηγημένο "ΝΑΙ, ΝΑΙ".

Όπως γνωρίζεις φωτισμένε αναγνώστη, το ΝΑΙ, αναλόγως της περιστάσεως, λαμβάνει και άλλη σημασία. Εν προκειμένω, π.χ., η κα Ε. εννοούσε "ναι, ναι, 'ντάξει άσε μας τώρα", όμως η Ιφιμέδεια καταλαβαίνει "ναι, ναι, δίκιο έχεις, αναπόφευκτη η εξάρτηση, μονόδρομος το χασίς, η ηρωίνη, η κόκα..".
Με λίγα λόγια, παραφράζοντας το γνωστό θεατρικό έργο του Μαλούχου: "Ηρωίνη-Ιφιμέδεια: 1-0".

Το καλοκαίρι εκείνο ήταν για μένα μια ζωντανή κόλαση. Είχα πειστεί ότι πηγαίνοντας στο Γυμνάσιο ήταν αναπόφευκτο ότι θα πέσω και στα ναρκωτικά. Ήμουν σίγουρη πέραν πάσας λογικής αμφιβολίας που έλεγε κι ο Νίκος Κούρκουλος όταν ήταν εισαγγελέας. Τα ναρκωτικά ήταν η νούμερο ένα απειλή του νεαρόκοσμου την εποχή εκείνη. Επικαλούμαι την μαρτυρία της ταινίας τα "Τσακάλια".

Καθημερινά λοιπόν, στον ξύπνιο και τον ύπνο, φανταζόμουν σκηνές απείρου κάλλους (και κάλους μπορώ να σου πω) όπου εγώ καταρχήν αρνιόμουν την προσφορά των ναρκωτικών ουσιών, όμως εν συνεχεία αναγκαζόμουν να υποκύψω. Είτε μου τα πάσαραν διά της βίας ("πάρε τη δόση σου γιατί θα σε πλακώσουμε στο ξύλο") ή τα έπαιρνα μόνη μου για να μην γίνω αντιπαθής σε όλους τους άλλους ναρκομανείς μαθητές του Γυμνασίου (πάντα ήθελα να είμαι αποδεκτή). Σε κάθε περίπτωση η συνέχεια ήταν μονόδρομος: στην αρχή ένα απλό τσιγάρο, μετά τα μαλακά, στο τέλος τα σκληρά, και μετά το πεζοδρόμιο, ο υπόκοσμος, οι κλοπές για τη δόση...

Θα ήθελα εδώ να αναφέρω φίλτατε αναγνώστη, ή μάλλον να καταγγείλω, και μια ιδιαιτερότητα της κας Ε., η οποία φανατική αντικαπνίστρια, θεωρούσε και θεωρεί (!) το τσιγάρο μια μορφή ναρκωτικού, το οποίο μάλιστα αποκαλεί υποτιμητικά και με νόημα "σιγαρέττο". Όπως καταλαβαίνεις και με ένα απλό "σιγαρέττο" ήμουν ξοφλημένη.

Όταν ήρθε ο Σεπτέμβρης είχα πάρει την απόφαση ότι μπαίνω σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή και ήδη σκεφτόμουν μεθόδους απεξάρτησης. Την πρώτη μου μέρα στο Γυμνάσιο τη θυμάμαι πολύ έντονα -φορούσα μάλιστα κλασικό σετ φούστα τσιγγάνικη με ασορτί κοντομάνικο μπλουζάκι τυρκουάζ (!) χρώματος με λευκά ρελάκια. Ευτυχώς ο καλός Θεός έστειλε από την πρώτη στιγμή δίπλα μου την (μετέπειτα πολυαγαπημένη μου φίλη) Ρ. (γνωστή από το Δημοτικό), η οποία φορούσε ένα πολύ χαριτωμένο κόκκινο φορεματάκι με λουλουδάκια και ραντούλες. Την κοίταξα, με κοίταξε, και σκέφτηκα "Αν είναι να γίνω πρεζάκι, ας έχω τουλάχιστον παρέα".

Υ.Γ. Το ξέρω ότι οι περιγραφές των ρούχων μας είναι βαρετές, αλλά δεν τις έκοψα στο μοντάζ γιατί είμαι πολύ περήφανη που θυμάμαι τέτοιες λεπτομέρειες, εγώ που έχω πλέον κάκιστη μνήμη.

Ανάθεμά σε κα Κούλα με τις κουλαμάρες σου!

A question of Dynasty

2006-04-14T00:10:00.000-07:00

Αγαπητό μου κοινό και πολυπληθείς αναγνώστες,
-εμπνεόμενη από σχόλιο του πιστού μου αναγνώστη Nonprivatelife και ...
προϋποθέτοντας ότι, όπως κι εγώ, δεν χάνατε επεισόδιο για επεισόδιο της Δυναστείας, σας απευθύνω το κρίσιμο ερώτημα:

Ποιός ήταν ο αγαπημένος σας ήρωας;

Η δική μου απάντηση δεν μπορεί να περιμένει: Dex Dexter (o γκόμενος της Τζόαν Κόλλινς αν θυμάστε, τρίτη σειρά, τέρμα δεξιά στην ανωτέρω φωτο).

ΑΦΙΣΕΣ ΣΤΙΓΜΑ

2006-04-13T10:46:00.000-07:00

Τα 80's τα πέρασα στην εφηβεία μου, δηλαδή σε βαριά μορφή. Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, τό'φαγε κι ο γάιδαρος...Με παρέσυρε σαν τσουνάμι σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου και του Λυκείου. Τότε που διαβάζαμε Κατερίνα, απλή και Super, απαραιτήτως Μανίνα, και ενίοτε καμιά Βαβούρα. Α, μην το ξεχάσω αγοράζαμε και Αφισόραμα.

Αφίσες βρίσκαμε και στο σαλόνι των κοριτσίστικων περιοδικών και από εκεί οι αγαπημένες κατέληγαν σε τοίχο ή εξώφυλλο τετραδίου για το σχολείο ή τα αγγλικά. Σε σπάνιες περιπτώσεις αγοράζαμε και μεγάλου μεγέθους από βιβλιοπωλεία, όπως αυτή που είχε η αυτοκόλλητή μου Ρ. στο δωμάτιό της: τον Sylvester Stallone από το Cobra (αν θυμάστε παίζει τον αστυνομικό Cobretti).

Εφόσον στο blog τούτο όλα γράφονται χωρίς φόβο αλλά με πάθος, ιδού το top-5 των αφισών που ανήρτησα (όχι σε σειρά προτεραιότητος):

1. ΑΗΑ
2. Ralph Macchio
3. Michael Jackson (με λευκό κοστούμι -εξώφυλλο του Τhriller αν θυμάμαι καλά)
4. Η εντεκάδα της Liverpool (υπολογίστε περίπου '85-'87, με Dalglish, Rush, κλπ.). Ειρήσθω εν παρόδω, ήταν η τελευταία αφίσα που κατέβασα...
5. Duran-Duran (με τα κοστούμια του video-clip του Wild Boys και τους στίχους του τραγουδιού πάνω. Όχι τυχαία, τους θυμάμαι ακόμη απέξω και τώρα που γράφω μουρμουρίζω το τραγούδι. Δεν βρήκα την αφίσα που είχα, αλλά ιδού the next best thing)

Υ.Γ. 1. Για τον Ralph Macchio και τους Duran-Duran θα αφιερώσω χωριστά post, διότι αποτέλεσαν σημαντικό κεφάλαιο στην εφηβική μου ζωή.

Υ.Γ. 2. Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν (με την καλή έννοια, μέρες που είναι), ας μου γράψει στα σχόλια τις δικές του προτιμήσεις.

Η Ιφιμέδεια πάει σινεμά

2006-04-12T12:19:00.000-07:00

Η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά ήταν τα Σαγόνια του Καρχαρία Νο 3.

Νομίζω πήγαινα στην έκτη δημοτικού και με συνόδευσε ο μπαμπάς μου σε έναν κινηματογράφο στο Πασαλιμάνι, στο Καπιτόλ. Το Καπιτόλ ήταν περίπου εκεί που βρίσκονται σήμερα τα Goody's ή λίγο πιό πάνω. Σχεδόν δίπλα ήταν και ένας ακόμη κινηματογράφος, το Παλλάς, και παραπάνω στη Σωτήρος το Ολύμπιον. Λίγο πιό κάτω, στο χώρο που καλύπτουν σήμερα τα Carrefour ήταν το Σπλέντιτ (sic). Τέσσερις κινηματογράφοι σε πολύ κοντινή απόσταση -ένα είδος multiplex της εποχής!!! (Σημ. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς τους)

Τέλος πάντων, από τα Σαγόνια του Καρχαρία απέκτησα κι εγώ -όπως και πολλοί άνθρωποι ανά τον πλανήτη- τη φοβία ότι καθώς κολυμπώ θα μου δαγκώσει το πόδι ένας καρχαρίας... Έκτοτε πατάω τσιρίδες ξαφνικά μέσα στη θάλασσα μόλις με ακουμπήσει φύκι και γίνομαι ρεζίλι σε διάφορες παραλίες.
Τέλος πάντων, αν έχεις δει την ταινία έστω μόνο 7 φορές αντιλαμβάνεσαι το πρόβλημά μου.

Περισσότερο πάντως από την ίδια την ταινία εντυπωσιάστηκα από το μέσον! Ο κινηματογράφος! Ούτε οι ιθαγενείς που αντίκρυσαν την Νίνια, την Πιντα και την Σάντα Μαρία με τον Κολόμβο καβάλα δεν ένιωσαν τέτοιο δέος..

Η δεύτερη ταινία που είδα ήταν ένα επικορομαντικό αριστούργημα -κλασικό της δεκαετίας των 80:
ΒΑΣΙΚΑ...ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ
με το γνωστό καλτ καστ Ψάλτη, Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, κλπ.

Αγαπητέ αναγνώστη δεν θέλω να υποτιμήσω τη νοημοσύνη σου με το να επαναλάβω την υπόθεση ή άλλα τεχνικά στοιχεία της ταινίας. Καλά, έστω, θα αναφέρω μόνον τις δύο αγαπημένες μου σκηνές.

ΣΚΗΝΗ 1: Ο Πάνος (Μιχαλόπουλος) συναντά την Έφη (Πίκουλα) μέσα στη ντίσκο. Κοιτάζονται, και ενώ οι υπόλοιποι γύρω τους κινούνται σε slow motion, οι δύο νέοι βυθίζονται ο ένας στο βλέμμα του άλλου.

Τι να σχολιάσω τώρα; Την ποιητική σκηνή; Την σκηνοθετική πρωτοτυπία; Δεν θα σχολιάσω τίποτα γιατί νυστάζω.

ΣΚΗΝΗ 2: Το καλύτερο μουσικό διάλειμμα ταινίας (ίσως όλων των εποχών): Ο Θέμης Αδαμαντίδης ερμηνεύει με μαλλί άφρο το Πονάμε Όσοι Αγαπάμε... Όσοι αληθινά ρομαντικοί εκεί έξω θα με καταλάβουν, για τους υπόλοιπους δεν υπάρχει σωτηρία.

Η τρίτη ταινία που είδα στο σινεμά ήταν Ο Πόλεμος των Άστρων 3 (Η Επιστροφή των Jedi). Δεν μου άρεσε.

80's manifesto

2006-04-12T09:43:00.000-07:00

Χόρεψες τα "Παπάκια" αλλά δεν το έχεις εξομολογηθεί ούτε στον πνευματικό σου;
Πλήρωσες εισιτήριο (με δραχμές παρακαλώ) για να δεις ταινία του Στάθη Ψάλτη στο σινεμά;
Φόρεσες παντελόνι baggy, μπλούζα με μανίκι νυχτερίδα, Τ-shirt με τον Donald Duck;
Βλέπεις το καλοκαίρι σε 1000στή επανάληψη το "Ρετιρέ";

Αν ναι, προχώρα και στα ενδότερα. Αν όχι -είσαι υπερήλιξ και διάβαζες στη χούντα ή πολύ νέος και αθώος- πράξε κατά βούληση.

Εγώ και ο δικός μου αποφασίσαμε να σκαρώσουμε αυτό το Blogακι γιατί γουστάρουμε να γίνει και πολύ φάση. Μεταξύ άλλων θα ανεβάσουμε αναμνήσεις μας από τα αθάνατα 80's και θα συνεχίσουμε -ευελπιστούμε και με τη δική σας βοήθεια- ένα μακρόπνοο πρόγραμμα που αφορά την καταγραφή και μελέτη λέξεων και φράσεων της εποχής εκείνης, το λεγόμενο "Λεξικό της Ογδονταρίας".

Α, και κάτι τελευταίο: όταν λέμε 80's εννοούμε από τέλη 70's ως αρχές 90's.