80's revival! ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ, ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ...

Saturday, May 06, 2006

Η υγιεινή διατροφή βλάπτει σοβαρά την υγεία


Φίλτατοι αναγνώστες,
απόψε θα κάνουμε κανονική ανασκαφή στα βάθη του χρόνου. Και ίσως συγχρόνως ένα τεστ μνήμης.
Δυστυχώς, όπως έχω δηλώσει, η μνήμη μου όσον αφορά τις χρονολογίες είναι πολύ αδύνατη, ώστε δεν μπορώ να σας τοποθετήσω με ακρίβεια στο χρόνο. Νομίζω ότι πήγαινα Δευτέρα Γυμνασίου, άρα υπολογίζω... 1984 ή 1985, μπορεί και 1986..
Εκείνη τη χρονιά λοιπόν η παραγωγή των ροδάκινων στην Ελλάδα ήταν προφανώς μεγαλύτερη από την κατανάλωση ή διάθεση σε όποιες άλλες εμπορικές οδούς και προκειμένου να γλυτώσουν τα εύγευστα φρούτα από τη μοίρα της χωματερής... κατέληξαν στα σχολεία! Δεν ξέρω ποιός κρατικός φορέας -προφανώς σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας- αποφάσισε να γίνουν τα ροδάκινα χυμός που διατέθηκε δωρεάν στους μαθητές.

Ο χυμός ήταν μέσα σε κάτι μεγάλα κυλινδρικά κονσερβοκούτια μπρονζέ χρώματος (περιγραφή ε;), πολύ βαριά το καθένα τους στη μεταφορά! Θυμάμαι ότι στο τέλος των μαθημάτων μας έστελναν στο Γυμναστήριο του σχολείου που ήταν γεμάτο τέτοιες κονσέρβες και οι καθηγητές μας παρότρυναν να πάρουμε από δύο τέτοιες κονσέρβες κάθε φορά (προφανώς για να αδειάσει κάποτε το Γυμναστήριο...).
Η φαεινή ιδέα του Υπουργείου Παιδείας ήταν για μένα εφιάλτης. Εκτός από το γεγονός ότι δεν μου άρεσε ο εν λόγω χυμός γιατί ήταν πολύ παχύρευστος και σιχαινόμουνα την τσίγκινη κονσέρβα, τραβούσα και τον παθών μου τον τάραχο για να τα κουβαλήσω! Ας υπολογίσει κανείς εδώ το βάρος της σχολικής τσάντας γεμάτης βιβλία και τετράδια + 2 τέτοιες τεράστιες κονσέρβες καθώς επίσης και το γεγονός ότι για να γυρίσω στο σπίτι μου από το σχολείο ανέβαινα με το πόδια όλο το λόφο της Καστέλλας (όσοι ξέρουν καταλαβαίνουν..), ε παίρνετε μια ιδέα...Άσε που τότε ήμουνα μια σταλιά άνθρωπος: 1,60 ύψος και καμιά 50 κιλά..
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαθηματικός για να καταλάβει ότι οι χυμοί ροδάκινο εκείνης της χρονιάς έβλαπταν σοβαρά την υγεία μου! Έφτανα στο σπίτι λαχανιασμένη, ιδρωκοπημένη, με καμιά 200 παλμούς! Από θαύμα γλύτωσα την υπέροχη κορμοστασιά μου από το καμπούριασμα! Κι από πείσμα, ζήτημα είναι να ήπια κανά δυό ποτήρια από αυτό το βρωμερό χυμό (μου πονούσε και η κοιλίτσα μου!).
Ώστε λοιπόν δεν έχω δίκιο που έβαλα αυτόν τον τίτλο στο ποστ;

18 Comments:

Blogger cobden said...

Πωπω, τα θυμάμαι κι εγώ αυτά τα τεράστια κυλινδρικά κονσερβοκούτια με εκείνον τον απαίσιο πηχτό χυμο!!!Φαντάζομαι, πως μοιράζοταν στα σχολεία , στα πλαίσια της "σοσιαλιστικής" "κοινωνικής" πολιτικής του ΠΑ.ΣΟ.Κ...Δώστε τζάμπα χυμό στον λαό!!!

3:47 PM

 
Blogger αμβρόσιος said...

ήταν xxl κύλινδροι....


[με το ζόρι εμείς τα ’παίρναμε’]

1:29 AM

 
Blogger enteka said...

δεν έζησα το ροδάκινο fever αλλά θυμάμαι που σε κάποια στιγμή είχαν ξεφορτώσειστο σχολείο εκατοντάδες τόνους πορτοκάλια σε καφάσια κι έπρεπε να έρχονται επι μια βδομάδα οι γονείς μας για να τα κουβαλάνε σπίτι. Το καλύτερο όμως που μου θύμισε το ποστ σου είναι πως στην πρω΄τη και δευτέρα δημοτικού (84-85) μας δίναν δωρεάν γάλα, το οποίο έπρεπε να πιούμε στο πρώτο διάλλειμα, θέλαμε δε θέλαμε...

7:00 AM

 
Blogger Non Private Life said...

Eγώ θυμάμαι την δεύτερη εβδομάδα έπαιρνα εκείνο το ποτήρι δακτυλίδι και το άδειαζα με το χυμό στις τουαλέτες...
Και κάποια μέρα που μας έδιναν να παίρνουμε εκείνον τον κωλοχυμοκονσέρβα σπίτι τον χάρισα σ' ένα γύφτο με αρκούδα για την αρκούδα...

8:47 AM

 
Blogger Herco said...

Εχω διαβασει πολλα αρνητικα για οτι εγινε εκεινη τη σαιζον (83-84) με το χυμο ροδακινου και την επιδοτηση της ΕΟΚ ωστε να γινει χυμος και να διανεμηθει στα Σχολεια.. απο τη θεση του μαθητη τοτε αλλα και του αμεσου καταναλωτη, ημουν πολυ χαρουμενος - ειχε πολυ ωραια γευση και πιναμε οσο θελαμε - ειχαμε κλεψει μαζι με αλλα "παιδακια" καμια 40αρια τενεκεδες και καναμε στοκ στα σπιτια μας :-)

9:15 AM

 
Blogger Ιφιμέδεια said...

@nonprivatelife: Τρελλαίνομαι για τέτοιες λεπτομέρειες! Άκου το χυμό στην αρκούδα! Για να μην πω για το ποτηράκι από κύλινδρους που έκλεινε όταν δεν έπρεπε...

@herco: Παιδάκι μου που ήσουνα να σου χαρίσουμε τους δικούς μας;;;;

@enteka: δεν την έχω ακούσει τη φάση με το γάλα. Φαντάζομαι θα ήταν εβαπορέ (ερώτηση ξανθιάς..)

11:17 AM

 
Blogger Αταίριαστος said...

Αν δεν με απατά η μνήμη μου (που κι εμένα δεν είναι και τόσο της προκοπής τελευταία) ήμουν πέμπτη ή έκτη δημοτικού. Αρα θα ήταν γύρω στο 83-85. Εμάς μας έδωσαν κουτιά μόνο την πρώτη μέρα -όσα ήθελε ο καθένας. Θυμάμαι μερικούς γύφτουλες που κρατούσαν ένα κουτί σε κάθε χέρι, ένα σε κάθε μασχάλη και κυλούσαν και κανα δύο ακόμη με τα πόδια!!! Λες και δεν είχαν ξαναπιεί χυμό (που δεν αποκλείεται). Τις επόμενες μέρες δεν μας έδιναν κουτιά, αλλά στο πρώτο διάλειμμα κάναμε γραμμές και μας έβαζαν σε πλαστικά ποτηράκια. Σε δύο εβδομάδες είχαμε μπουχτίσει στο χυμό και στη γραμμή ήταν ένας δύο από κάθε τάξη...

2:48 PM

 
Blogger enteka said...

εβαπορέ ήταν:) πάντως απ' ότι βλέπω δεν πολυεκτιμούσαμε το τζάμπα πράγμα (ούτε ροδάκινα ούτε γάλα)όταν ήμασταν μικροί [εκτός από τον herco που ήταν τελικά ο πιο σωστός :)]

2:51 PM

 
Blogger Herco said...

Πηγαινα δευτερα Γυμνασιου το 83-84 αρα δεν ημουν ο συγκεκριμενος γυφτουλας που ειπε ο Αταιριαστος - παντως κοντα επεσε - ειχα βαλει και ενα κουτι στην τσαντα ;-)

4:32 PM

 
Blogger Xilaren said...

ναι, ναι, το αθάνατο ποτηράκι!!!!

5:30 AM

 
Blogger gelial said...

πωπω τι μου θύμισες! εγώ έμενα τότε στη Δράμα, και θυμάμαι που μας μάζευαν στη σειρά με εκείνα τα ποτηράκια ατ πλαστικά που μάζευν και γινόταν ένας μικρός κύλινδρος!
αηδία ο πολτός
ΥΓ δεν μας τον έδιναν για το σπίτι, πάντως

9:49 AM

 
Blogger anarchitect said...

Κοίτα να δείς... Εγώ αυτό τον χυμό-πολτό δεν το θυμάμαι, δεν είχαμε εμείς τέτοια... (point 1)

Αυτά τα ποτηράκια-δαχτυλίδια σταθερή αξία όλων των εποχών... (point 2)

Άσχετο, αλλά ήθελα απλά να αφήσω ένα comment...:) Καλό Βράδυ!

2:55 PM

 
Blogger 7Demons said...

Ιφιμέδεια heeeelp.........Δεν ανοίγει το blog σου.

11:50 PM

 
Blogger penguin_witch said...

Κάποτε δε δίνανε και χυμούς μανταρίνι σε αυτά τα φρικαλέα κονσερβοκούτια;

11:40 AM

 
Blogger Herco said...

Κρυβε λογια penguiνα - πηγες πολυ πισω :-))

6:14 AM

 
Blogger Oneiros said...

Μνήμη τόσο απεχθής που την απέθησε το υποσυνείδητό μου, μάλλον. Βιολογικός πόλεμος σωστός ήταν αυτά τα κάνιστρα' τα αμερικανάκια είχαν τους ψεκασμούς με το DDT, κι εμείς τις "κομπόστες" βερύκοκο (ομολογώ πάντως ότι τις τσάκιζα τότε' ίσως αυτό φταίει για όλα...)

4:37 PM

 
Blogger Ιφιμέδεια said...

Σωστός διατροφικός πόλεμος Όνειρε...

12:40 AM

 
Blogger Oneiros said...

..μην ξεχνάμε και τις Μιλούπες και τα Gerber (και ως "γενιά των Gerber" μας χαρακτήριζαν τότε, εξάλλου, κάποιοι παλιότεροι). Άσταναπάνε, μόνο το μουρουνόλαδο και ο βασιλικός πολτός μας έσωσαν :-p

(Πλάκα πλάκα, μπορεί να γραφτεί ολόκληρο blog για τις διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων στα 80's ..RetroFood!)

1:00 PM

 

Post a Comment

<< Home